วันเปิดเทอมแรกของชั้นปีที่สี่ ถังเปาตื่นแต่เช้าตรู่
เสิ่นเป่ยชวนยังทำอาหารเช้าอยู่ในห้องครัว ก็ได้ยินเสียงดังเปะปะจากในห้อง แล้วถังเปาก็วิ่งพรวดออกมาราวกับสายลม
“พ่อ! ฉันติดกระดุมชุดนักเรียนเรียบร้อยหรือยัง ดูสิตรงไหม”
เสิ่นเป่ยชวนหันไปมอง “ตรงแล้ว อย่าเพิ่งรีบ ยังเช้าอยู่”
“ฉันไม่ได้รีบ ฉันแค่ดีใจ” ถังเปานั่งอยู่หน้าโต๊ะอาหาร ขาแกว่งไปมา “เปิดเทอมใหม่ เปิดเทอมใหม่!”
“ดีใจขนาดนั้นเลยเหรอ ทุกเทอมก็เป็นแบบนี้”
“ใช่สิ!” ถังเปากัดซาลาเปาแล้วพูดเสียงอู้อี้ “หนังสือเรียนเล่มใหม่ ที่นั่งใหม่ เริ่มต้นใหม่ และวันนี้เรานัดกันไปด้วยกัน”
“ใครกับใคร”
“ฉัน อัน เหอเสี่ยวปิง ฟางเสี่ยวเล่อ เราสี่คนนัดเจอกันที่หน้าโรงเรียน”
เสิ่นเป่ยชวนหัวเราะเบา ๆ “พวกเธอสี่คนยังจัดกิจกรรมทีมอีก”
“กิจกรรมทีมอะไรกัน เราเป็นสี่เหล็ก”
“สามเหลี่ยมเหล็กไม่ใช่สามคนหรือ”
“เราสี่คน ไง ก็เลยเป็นสี่เหลี่ยมเหล็ก” ถังเปาพูดอย่างมีเหตุผล “มั่นคงกว่า”
กินอาหารเช้าเสร็จ เสิ่นเป่ยชวนพาเธอไปส่งที่หน้าโรงเรียน เห็นเด็กสามคนยืนอยู่ข้างห้องยามแต่ไกล
อันรวบผมหางม้าสูง ถือกล่องดินสออันใหม่โชว์อยู่ตรงนั้น ฟางเสี่ยวเล่อเขย่งเท้ามองไปรอบ ๆ สีหน้าร้อนรนเหมือนลิง เหอเสี่ยวปิงยืนเงียบ ๆ อยู่ข้างหนึ่ง พอเห็นถังเปามาถึงก็มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย
ถังเปาโบกมือลาเสิ่นเป่ยชวนแล้ววิ่งไป
“มาแล้ว ๆ!” ฟางเสี่ยวเล่อร้องเป็นคนแรก “ถังเปาดูกระเป๋าเป้ใหม่ฉันสิ แม่ฉันซื้อให้ มีล้อด้วย!”
อันเหลือบตามองเขา “มีล้อมีอะไรน่าโม้ กระเป๋าเดินทางยังงี้”