หลี่เฉิงจื่อแตะซอสจากบนโต๊ะมาป้ายตรงมุมปาก แล้วทิ้งตัวลงนอนบนพื้นร้านหม้อไฟ
“โอ๊ย โอ๊ย～ ช่วยฉันด้วย ฉันปวดท้องเหลือเกิน ปวดท้องมาก”
เจ้าหน้าที่ที่เข้ามาตรวจถูกเหล่าผู้รอดชีวิตรอบข้างล้อมกรอบด้วยความโกรธ เจ้าหน้าที่จากหลายแผนกสบตากัน ต่างก็เข้าใจตรงกันว่าเรื่องนี้คงจบลงง่าย ๆ ไม่ได้แล้ว
เดิมทีพวกเขาแค่อยากปรับเงินร้านค้าเล็กน้อย ให้ทางร้านขอโทษผู้รอดชีวิต ยกเว้นค่าอาหาร แล้วเรื่องก็จะจบ
แต่เรื่องหลังจากนั้นกลับน่ากลัวเกินไป
แถมผู้รอดชีวิตทุกคนยังเห็นกันหมด ตอนนี้ข้างนอกยังมีคนท้องอีกคนด้วย
ฟ้าถล่มแล้ว ฟ้าถล่มแล้ว ทุ่งหญ้ากำลังจะเผชิญวิกฤตต้องจ่ายค่าชดเชยมหาศาล
ผู้รอดชีวิตส่วนใหญ่ถูกส่งเข้าโรงพยาบาลทุ่งหญ้า แต่ละคนได้ห้องเดี่ยว
ผู้รอดชีวิตที่ถ่ายจนหมดแรงได้รับการรักษาแล้ว
หลี่เฉิงจื่อนั่งอยู่บนโซฟาหนังแท้ในห้องทำงานของผู้อำนวยการสถานีตำรวจทุ่งหญ้า มือถือของเจินกานจิ้งอยู่ในมือ เธอเชิดคอขึ้น “ฉันนี่แหละเป็นคนแจ้งความโดยเปิดเผยชื่อ พวกคุณจัดการเอาเองแล้วกัน ถ้าฉันไม่พอใจละก็ เจอผู้รอดชีวิตที่ไหน ฉันจะแฉความชั่วของพวกคุณให้หมด”
“ได้ยินมาว่าเบื้องบนจะส่งคนมาตรวจทุ่งหญ้า ช่วงนี้พวกคุณคงไม่อยากให้มีข่าวเสียหายหรอกนะ”
เดิมทีผู้อำนวยการตั้งใจจะยื่นอุปกรณ์ให้เธอสองชิ้นส่ง ๆ เพื่อให้เรื่องจบ แต่พอได้ยินประโยคสุดท้าย สีหน้าก็พลันบูดบึ้ง
ให้ตายสิ อย่าให้เขารู้เชียวว่าใครเป็นคนปล่อยข่าว
สุดท้ายเขาก็จำต้องลดท่าทีลงอย่างไม่เต็มใจ แล้วหยิบกล่องใบหนึ่งออกมา
พอเปิดออก ข้างในเป็นอุปกรณ์สีเขียวชิ้นหนึ่ง
（รายละเอียดสิ่งของ: กุญแจมือสีเขียว ใช้คล้องมือสิ่งมีชีวิตใดก็ได้ หลังคล้องแล้วมันจะตอบคำถามของคุณสองข้ออย่างตรงไปตรงมา และเมื่อถอดออก อีกฝ่ายจะจำเรื่องช่วงนั้นไม่ได้ แค่นี้ก็รู้แล้วว่ามันเจ๋งแค่ไหน）