เดินไปเดินมาโดยไม่รู้ตัว เธอก็มาถึงร้านที่เคยพบว่าเจ้าของร้านเฟอร์นิเจอร์ซ่อนเงินส่วนตัวไว้ พอมองเข้าไปจากด้านนอก ก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ข้างใน
อยากเข้าไปแจ้งเบาะแสจริง ๆ...
หลี่เฉิงจื่อส่ายหน้าแล้วเดินต่อ จะว่าไปแล้วสิ่งที่เรียกว่าโชคชะตานี่ช่างน่าอัศจรรย์จริง ๆ เธอมาอยู่แถวหมู่บ้านคฤหาสน์หลังนั้นอีกแล้ว
ยังเห็นเฟนดิด้วย กำลังป้อนเนื้อบดไม่รู้ชนิดให้แมวจรจัด
แมวจรจัดที่กำลังกินเนื้ออย่างเอร็ดอร่อยเหลือบมองหลี่เฉิงจื่อ ก่อนเสียงร้องเรียกเกินจริงของเฟนดิจะดังขึ้น “มาหาฉันเหรอจ๊ะ ที่รัก~”
เฮ้ย~ ก็แค่แลกเงินกับของกันจบ ๆ ไป จะเรียกสนิทสนมขนาดนั้นทำไม
แต่เธอไม่กล้าพูดออกไป
เฟนดิทิ้งแมวจรจัดแล้ววิ่งเหยาะ ๆ มาหา หลี่เฉิงจื่อถูกชุดที่อีกฝ่ายสวมใส่ทำเอาตกตะลึงอีกครั้ง
ชุดสไตล์นักเรียน เฟนดิมีเสื้อผ้าเยอะขนาดนี้ได้ยังไง แถมยังสวยทุกชุดอีก
“ไปนั่งเล่นที่บ้านฉันไหม พ่อแม่ฉันชอบผักที่เธอขายมากเลย~ คืนนี้เราจะทำเนื้อตุ๋นแครอต กินด้วยกันไหม?”
หลี่เฉิงจื่อส่ายหน้าแล้วเดินจากไป
“เธอพูดน้อยจังเลยเนอะ เจ้าเหมียวน้อย แต่ผักอร่อยจริง ๆ นะ” เฟนดิพึมพำอยู่ด้านหลัง
ระหว่างทางกลับบ้านนิรภัย เธอเห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่เห็นได้ชัดว่าเป็นผู้เล่นสวมหน้ากากอนามัยและเสื้อผ้าสีดำทั้งชุด น่าจะเป็นชุดเซ็ต
ทุกอิริยาบถของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความระมัดระวัง ดูไม่เข้ากับคนรอบข้างเลยสักนิด แต่กลับเดินอยู่บนถนนได้อย่างปลอดภัย เดาสุ่ม ๆ ว่าความสามารถของชุดเซ็ตน่าจะช่วยลดการมีตัวตนหรืออะไรทำนองนั้น
คันไม้คันมือขึ้นมานิดหน่อย
เพิ่งวันที่สองของเกม ผ่านคืนแบบนั้นมาแล้ว วันนี้ยังกล้าออกมาได้ เก่งไม่เบาเลย
เธอขวางทางผู้หญิงคนนั้นไว้ทันที “ชุ่ยกั่ว ตบปากนางให้แตก!”
เธอกระซิบประโยคนี้แทบจะแนบหูอีกฝ่าย ตอนนี้มีดสั้นเล่มหนึ่งจ่ออยู่กับหน้าอกของเธอ หากไม่ได้ชุดเซ็ตช่วยไว้ คงแทงทะลุไปแล้ว