คิดว่าคราวนี้จะได้นอนเสียทีแล้วใช่ไหม?
ตอน 7 โมงเช้า ชาวเมืองดั้งเดิมตื่นขึ้นมา พอ 8 โมงก็พากันมาตะโกนเสียงแหบแห้งอยู่หน้าประตูเธอตรงเวลา “คืนเฟอร์นิเจอร์มา! คืนเฟอร์นิเจอร์มา! ยัยขี้ขโมย! ยัยโจร!”
ตลอด 30 วันหลังจากนี้ เรื่องแบบนี้จะกลายเป็นเรื่องปกติ
หลี่เฉิงจื่อตื่นตอน 7 โมงเช้าเหมือนกัน วันนี้บนโต๊ะอาหารมีเกี๊ยวกุ้งแห้งสาหร่ายอยู่หนึ่งชาม ดีจริง แบบนี้ก็ไม่ต้องทำอาหารแล้ว
ภารกิจวันนี้ของเมืองในฝันเหมือนเมื่อวาน แค่จำนวนเพิ่มขึ้นเท่านั้น
ภารกิจวันนี้:
1. ขายข้าวสาลีให้ได้ 100 จิน
2. ขายข้าวโพดให้ได้ 1,000 ฝัก
3. ขายแครอตให้ได้ 1,000 หัว
จากเสียงตอบรับของคนพวกนั้นเมื่อวาน เธอคิดว่าคงขายได้ดี ฉีดน้ำหอมในปริมาณถึงตาย เตรียมอุปกรณ์ให้พร้อม แล้วออกไปข้างนอก
เธอไปหาทางแยกที่มีถนนเชื่อมถึงกันหลายสาย วางผักไว้บนรถเข็นแคมป์ปิง แล้วรอลูกค้ามาหา
บ้าจริง เพิ่งออกมาได้วันนี้วันแรก จมูกก็เริ่มไม่สบายแล้ว ตรงนี้มีร้านขายยาชื่อ “รักษาไม่หายก็รักษาให้ตายไม่ได้หรือไง” อยู่พอดี เธอลากรถเข็นเข้าไปผลักประตูร้าน
เจ้าของร้านเป็นคุณป้าสวมแว่น ใส่เสื้อกั๊กสีแดงลายดอกไม้ กำลังร้อยด้ายเย็บเสื้อผ้าเด็กทารก
ช่างเป็นภาพที่อบอุ่นและปกติเหลือเกิน
หลี่เฉิงจื่อหยิบของแต่ละอย่างออกมาจากรถเข็นอย่างละนิด แล้วชี้ไปที่ป้ายด้านหลังซึ่งเขียนว่าหนึ่งคนซื้อหน้ากากได้ไม่เกินหนึ่งกล่อง
ชาตินี้เธอสาบานว่าจะเป็นใบ้ให้ได้
คุณป้าประคองข้าวโพดไว้ สูดดมตั้งแต่หนวดไปจนถึงโคน สีหน้าเคลิบเคลิ้ม “กี่ปีแล้วนะ~ ในที่สุดฉันก็ได้กลิ่นผักสดอีกครั้ง”
คุณป้าหยิบหน้ากากมาหนึ่งกล่อง เลื่อนมาตรงหน้าหลี่เฉิงจื่อ แล้วกำลังจะกวาดผักทั้งหมดบนเคาน์เตอร์ไป