หันไปทางทิศใต้ ห้องนอนใหญ่
อวี๋ส่วงอาบน้ำอย่างสดชื่นกระปรี้กระเปร่า
เมื่อครู่ อวี๋ส่วงจินตนาการถึงอู่ชวนจนพอใจไปครั้งหนึ่ง
ตั้งแต่ป่วยเป็นโรคกระหายสัมผัส ร่างกายของอวี๋ส่วงก็โหยหาการกอดและการสัมผัสใกล้ชิดอยู่เสมอ
ที่จริงโรคนี้รักษาง่ายมาก แค่หาแฟนสักคนมากอด มาคลอเคลีย แล้วก็รักกันก็พอ
แต่ติดตรงที่อวี๋ส่วงตาถึง เธอชอบผู้ชายอยู่แบบเดียวเท่านั้น
ต้องสูง ไหล่กว้างเอวคอด มีกล้ามเนื้อ ยิ่งถ้ามือสวยก็ยิ่งดี…
อู่ชวนตรงสเปกของอวี๋ส่วงทุกข้อพอดี
ผมสั้นเกรียนของอู่ชวนแข็งกระด้าง แค่นึกถึงตอนสัมผัสก็รู้สึกได้เลยว่าต้องทิ่มมือ
คิ้วของเขาโหนกสูง เบ้าตาลึก สันจมูกโด่งเป็นสัน ใบหน้าคมชัดเป็นเหลี่ยมเป็นมุม กรามคมกริบ
เป็นหน้าตาแบบคนเหนือที่ดูแข็งแกร่งสมชายชาตรีอย่างแท้จริง แถมยังมีกลิ่นอายห้าว ๆ อีกด้วย
สิ่งที่อวี๋ส่วงชอบที่สุดคือแววตาของอู่ชวน
แววตาของอู่ชวนมีแรงกดดันชวนคุกคาม ทุกครั้งที่เขามองมา อวี๋ส่วงก็รู้สึกว่าจิตวิญญาณของตัวเองถูกเขามองทะลุปรุโปร่ง
อ้อ…
ยังมีมือคู่นั้นด้วย
ข้อนิ้วยาวเรียว เส้นเอ็นนูนเด่นมีพลัง เล็บตัดแต่งสะอาดเรียบร้อย อวี๋ส่วงหลงรักจนหมดใจ
กู้จือโจวบอกว่า หากโรคกระหายสัมผัสของเธอได้กลับมายังสถานที่ที่ทำให้รู้สึกปลอดภัย บางทีอาจหายได้
อวี๋ส่วงคิดว่าคำแนะนำของกู้จือโจวถูกต้องมาก
ถ้าไม่ใช่เพราะกู้จือโจวแนะนำ เธอก็คงไม่ย้ายจากชายแดนทางเหนือที่แห้งแล้งและหนาวเหน็บ กลับมาเมืองกว่านเฉิงที่ทั้งชื้นทั้งร้อน
ถ้าไม่กลับมา เธอคงไม่มีวันรู้ว่าผู้เช่าที่จ่ายค่าเช่าบ้านให้เธอมาตลอด 4 ปี จะเป็นผู้ชายห้าวแกร่งสุดยอดแบบนี้
อืม
โรคกระหายสัมผัสจะหายหรือไม่ ไม่สำคัญแล้ว
เพราะอวี๋ส่วงเจอยาถอนพิษที่ตัวเองต้องการ ซึ่งช่วยบรรเทาอาการได้แล้ว
อวี๋ส่วงเอนตัวลงบนเตียง กอดตุ๊กตาหมีไว้ แล้วเปิดโทรศัพท์เข้าไปดูหน้าสังคมออนไลน์ของอู่ชวน
อู่ชวนดูเป็นผู้ชายห้าว ๆ แต่กลับรักชีวิตไม่น้อย ในหน้าสังคมออนไลน์ของเขาบันทึกเรื่องราวต่าง ๆ ไว้มากมาย
อวี๋ส่วงเลื่อนลงไปดูตั้งแต่ล่างสุด ไล่อ่านทีละโพสต์
โพสต์แรกในหน้าสังคมออนไลน์เป็นของเมื่อ 11 ปีก่อน ปี 2015
-【ปกป้องมาตุภูมิ】-
ยังแนบภาพถ่ายชายหนุ่มในเครื่องแบบทหารติดดอกไม้สีแดงใหญ่ ยืนทำความเคารพอยู่หน้ารถไฟสีเขียวมาด้วย
อู่ชวนเมื่อ 11 ปีก่อนยังดูอ่อนเยาว์อยู่ เห็นได้ชัดว่าร่างกายสูงใหญ่ แต่กล้ามเนื้อยังไม่แน่นแข็งแรงเหมือนตอนนี้
โพสต์ถัดจากนั้นข้ามเวลาไปถึงปี 2022 ทันที
-【แดนน้ำแข็งอันกว้างใหญ่ปกคลุมด้วยหิมะสุดหนาวเหน็บ ไม่รู้ว่าจะได้กลับมาอีกเมื่อไร】-
ภาพที่แนบมาเป็นทิวทัศน์หิมะปกคลุมเทือกเขาที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา
ที่นี่คือภูเขาชีซิงในเมืองโม่หรือเปล่า?
ตอนอวี๋ส่วงอาศัยอยู่ในเมืองโม่ เธอก็อยู่แถวภูเขาชีซิงพอดี บังเอิญจริง ๆ
เธอเลื่อนดูต่อไป
หลังจากนั้นโพสต์ของอู่ชวนก็เป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นในเมืองกว่านเฉิงทั้งหมด ส่วนใหญ่เป็นภาพถ่ายกับบันทึกที่ลงไว้ตามอารมณ์
อย่างเช่นตลาดสดที่แออัดวุ่นวาย
คำบรรยาย: 【ซื้อผัก】
หรือภาพพระอาทิตย์ขึ้นที่ถ่ายจากในรถตู้
คำบรรยาย: 【อดนอนข้ามคืนอีกแล้ว】
แล้วก็คลิปสั้น ๆ ที่แมวกำลังจับหนู
คำบรรยาย: 【ต้องขึ้นเงินเดือนให้เสี่ยวเฮยแล้ว】
แมวในคลิปมีขนดำขลับทั้งตัว หูขวาแหว่งไปมุมหนึ่ง ดวงตาข้างหนึ่งสีทอง อีกข้างสีฟ้า แทบจะเป็นแมวดำตัวเล็กในรูปประจำตัวของอวี๋ส่วงที่โตเต็มวัยเลยทีเดียว
อวี๋ส่วงกดถูกใจโพสต์นี้
พอกดไลก์ปุ๊บ ข้อความจากอู่ชวนก็เด้งขึ้นมาปั๊บ
เหมือนกับข้อความที่อวี๋ส่วงเพิ่งส่งให้อู่ชวนเป๊ะ
ดับเบิลยู: 【แอบส่องหน้าสังคมออนไลน์ของฉันเหรอ? อยากรู้เรื่องฉันหรือไง?】
ดับเบิลยู: 【จู่ ๆ ก็อยากรู้เรื่องเพศตรงข้าม นี่คือจุดเริ่มต้นของการหวั่นไหว】
อวี๋ส่วงยกยิ้มอย่างเจิดจ้า
อวี๋ส่วงไม่สบอารมณ์: 【หน้าตาดีขนาดนี้ ทำไมไม่ชอบลงรูปเซลฟี่ล่ะ?】
อวี๋ส่วงไม่สบอารมณ์: 【ส่งมาให้ฉันสักสองรูป ขอแบบเห็นกล้ามท้องด้วย】
/
ห้องนอนฝั่งตรงข้าม ห้องนอนทิศเหนือ
อู่ชวนมองหน้าจอโทรศัพท์ กัดฟันกรอดก่อนสบถออกมาคำหนึ่งว่า “แม่งเอ๊ย”
พอจับได้ว่าอวี๋ส่วงก็แอบส่องหน้าสังคมออนไลน์ของเขาเหมือนกัน นึกว่าจะได้พลิกสถานการณ์กลับมาบ้าง สุดท้ายกลับโดนอวี๋ส่วงหน้าหนาเข้ามายั่วเสียเอง!
ชิ ฝีมือแพรวพราวจริง ๆ!
อู่ชวนส่งรูปให้อวี๋ส่วงหนึ่งรูป
/
ห้องนอนทิศใต้
อวี๋ส่วงคิดว่าบทสนทนาคงจบลงตอนที่เธอขอรูปกล้ามท้อง จึงปิดหน้าจอโทรศัพท์ ตั้งใจว่าจะเข้านอนเร็วสักครั้ง
แต่ยังไม่ทันได้วางโทรศัพท์ หน้าจอก็สว่างขึ้นเพราะมีข้อความใหม่
การแจ้งเตือนแสดงว่า: ดับเบิลยูส่งรูปภาพมาให้คุณ
อวี๋ส่วงเลิกคิ้ว
ส่งรูปกล้ามท้องมาจริงเหรอ? ใจกว้างขนาดนั้นเลย?
แต่ถ้าเป็นรูปกล้ามท้องจริง ๆ อวี๋ส่วงคงหมดอารมณ์กับอู่ชวนทันที
เธอพูดเล่นได้ แต่อู่ชวนห้ามส่งมาจริง ๆ
คนที่ส่งรูปกล้ามท้องให้ผู้หญิงที่เพิ่งเจอกันแค่สองครั้งได้ จะเป็นคนดีอะไรได้ล่ะ?
อวี๋ส่วงผู้ยึดมาตรฐานสองชุดขั้นสุดปลดล็อกโทรศัพท์ แล้วกดเปิดรูปภาพ
ภาพประชาสัมพันธ์อย่างเป็นทางการของสถานีตำรวจเมืองกว่านเฉิงที่มีข้อความว่า “ปฏิเสธสิ่งลามก การพนัน และยาเสพติด” ปรากฏเต็มหน้าจอ
อวี๋ส่วงหัวเราะออกมา
ผู้เช่าห้องห้าว ๆ ของเธอคนนี้ก็น่าสนใจเหมือนกัน ต่อจากนี้คงมีเรื่องสนุก ๆ อีกเยอะ
/
วันถัดมา
เก้าโมงเช้า อู่ชวนที่ใต้ตาคล้ำเป็นวงเดินลงมาชั้นล่าง เข้าครัว
อ่างล้างจานสะอาดเอี่ยม เตาก็ถูกเช็ดจนมันวาว
ทำเอาอู่ชวนแปลกใจ อวี๋ส่วงที่ขี้เกียจจนยืนยังไม่ยอมยืนให้ดี กลับเก็บครัวหลังมื้ออาหารด้วยเหรอ?
ถือว่ารู้จักมารยาททางสังคมอยู่บ้าง
อู่ชวนเปิดตู้เย็นแล้วเริ่มทำอาหารเช้า ต้มข้าวโพดหนึ่งฝักง่าย ๆ ทอดไข่สองฟองกับไส้กรอก
ตอนจะใส่ลงกระทะ เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเพิ่มปริมาณเป็นสองเท่า
ถือว่าทำเผื่อไปด้วย เขาทำให้อวี๋ส่วงอีกชุดหนึ่ง
กินอาหารเช้าเสร็จ อู่ชวนก็ออกไปทำงาน
ต่างจากความเงียบสงัดยามดึก
ช่วงกลางวันในชุมชนเก่าเต็มไปด้วยกลิ่นอายชีวิตชีวา ประตูบ้านแทบทุกหลังเปิดอ้า
เด็ก ๆ สวมกางเกงผ่าเป้าเนื้อบางเบา ถือกังหันลมวิ่งเล่นไปมาตามตรอก
ชายหญิงสูงวัยหลายคนนั่งอยู่ใต้ต้นไทรใหญ่ตรงปากถนน บ้างก็เล่นหมากรุก บ้างก็เด็ดผัก
รถตู้ของอู่ชวนจอดอยู่ข้างต้นไทรใหญ่ ทุกครั้งที่ไปทำงาน เขามักได้รับคำทักทายอย่างอบอุ่นจากบรรดาคุณตาคุณยาย
“อาชวน วันนี้กลับไปทำงานสายจังเลยนะ?”
“หล่อขึ้นทุกวันเลยนะ!”
คุณยายแซ่หลี่คนหนึ่งใช้ไม้เท้าค้ำเดินมาข้างรถตู้ แล้วถามอู่ชวนด้วยภาษาจีนกลางที่ไม่ค่อยชัดนัก
“อาชวน เจียเจียกลับมาแล้วหรือยัง? เมื่อคืนเหล่าเฉินบอกว่าเห็นเจียเจียที่ร้านสะดวกซื้อ”
เจียเจีย?
อู่ชวนงงเล็กน้อย “ใครเหรอครับ?”
ผู้หญิงในเมืองกว่านเฉิงครึ่งหนึ่งชื่อเจียเจียหรือเจียเจีย อีกครึ่งชื่อซินซินหรือฉีฉี
แต่ผู้หญิงที่อู่ชวนรู้จักมีไม่มาก ในรายชื่อผู้ติดต่อก็ไม่มีใครชื่อเจียเจีย
คุณตาเฉินที่กำลังเล่นหมากรุกเอ่ยขึ้นว่า “ชื่อจริงของเจียเจียน่าจะชื่ออวี๋ส่วงนะ”
คุณยายหลี่ถอนหายใจเบา ๆ “เฮ้อ เจียเจียเป็นเด็กน่าสงสาร อาชวนต้องช่วยดูแลเธอให้มาก ๆ นะ”
อวี๋ส่วงน่าสงสารเหรอ?
อู่ชวนชักอยากรู้ขึ้นมาจริง ๆ ว่าชีวิตของอวี๋ส่วงน่าสงสารตรงไหน
แต่ยังไม่ทันได้ถาม เสียงเรียกเข้าที่ดังขึ้นกะทันหันก็ขัดจังหวะเขาเสียก่อน
หวังฮ่าว เพื่อนร่วมงานที่ฌาปนสถานโทรมา
อู่ชวนรับสาย
ปลายสาย หวังฮ่าวพูดอย่างร้อนรน “พี่อู่! มีงานด่วน! เด็กส่งอาหารถูกรถบรรทุกชน ร่างแหลกเป็นชิ้น ๆ ฌาปนสถานอื่นไม่กล้ารับ! ผมส่งตำแหน่งไปให้แล้ว!”
สีหน้าอู่ชวนเคร่งขรึมขึ้น เขาไม่มีแม้แต่เวลาจะตอบคุณยายหลี่ รีบขึ้นรถแล้วมุ่งหน้าไปยังจุดเกิดเหตุทันที