อู่ชวนไม่ได้ทักทายอวี๋ส่วง
เขาเบี่ยงตัว หันหลังแนบกำแพง แล้วเดินเบียดไปด้านข้างเหมือนอวี๋ส่วง ค่อย ๆ ขยับผ่านไปทีละนิด
ทางแคบเกินไป
รูปร่างของอู่ชวนไม่ได้กำยำเป็นพิเศษ แต่ก็ยังเฉียดโดนอวี๋ส่วงอยู่ดี
เมื่อผ่านไปได้แล้ว อู่ชวนก็หันกลับมา «ขอโทษครับ»
อวี๋ส่วงเหลือบมองอู่ชวนแวบหนึ่ง ไม่พูดอะไรสักคำ มือข้างเดียวหิ้วลังเบียร์ทั้งลังของตัวเองเดินจากไปตรง ๆ
อวี๋ส่วงเดินออกไปหลายสิบก้าว พื้นที่จึงเริ่มกว้างขึ้น
พอหันกลับไปมอง เงาร่างสูงใหญ่ของผู้ชายคนนั้นก็หายลับไปในตรอกแล้ว
อวี๋ส่วงถึงกับเข่าอ่อน ย่อตัวลงกอดตัวเองสั่นเทาอยู่บนพื้น
«ซี๊ด...»
เมื่อครู่ตอนเดินสวนกัน ประสานหน้ากันพอดี ข้อศอกของอวี๋ส่วงเฉียดโดนกล้ามท้องแข็งแน่นใต้เสื้อยืดสีดำของผู้ชายคนนั้น
วินาทีนั้น ราวกับมีกระแสไฟฟ้าแล่นพล่านไปทั่วเส้นเลือดของอวี๋ส่วง
เรี่ยวแรงพลันหายไปจากร่าง เกือบจะอดใจไม่ไหวจนต้องแนบตัวเข้าหาเขา
โชคดีที่สติเอาชนะโรคประหลาดชวนอับอายนั่นได้
อวี๋ส่วงนั่งยอง ๆ อยู่บนพื้นพักอยู่หลายนาที รอจนขามีแรงขึ้นมา จึงค่อยเดินกลับบ้าน
ไฟตรงโถงทางเข้า ห้องนั่งเล่น และห้องครัวเปิดสว่างอยู่
อวี๋ส่วงหิ้วเบียร์เดินไปทางตู้เย็น
ตั้งแต่กลับมาได้ครึ่งเดือน อวี๋ส่วงไม่เคยเข้าครัวเลย เธอไม่อยากสุงสิงกับใคร
แต่หน้าร้อนแบบนี้ เบียร์อุณหภูมิห้องดื่มไม่อร่อยเอาเสียเลย
ดื่มมาได้ครึ่งเดือน อวี๋ส่วงหงุดหงิดสุด ๆ
อวี๋ส่วงเปิดประตูตู้เย็นแล้ว
ข้างในอัดแน่นไปด้วยวัตถุดิบสารพัดอย่าง จัดวางเป็นระเบียบ แม้แต่โคล่าที่มีอยู่ไม่กี่กระป๋องก็ยังเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบ โดยหันฉลากออกด้านนอกเหมือนกันหมด
ดูออกเลยว่าผู้เช่าที่ดูแลตู้เย็นเป็นพวกย้ำคิดย้ำทำ
เรื่องนี้อวี๋ส่วงเข้าใจดี
อวี๋ส่วงรู้ว่าผู้เช่าชื่ออู่ชวน ทำงานอยู่ที่ฌาปนสถานซีซาน เป็นสัปเหร่อ
เธอมีเขาเป็นเพื่อนในวีแชต
ทุกวันที่ 10 ของเดือน ตอน 10 โมงเช้าตรง ค่าเช่าของอู่ชวนจะโอนเข้าวีแชตของอวี๋ส่วงตรงเวลาเสมอ
ตลอด 4 ปีที่ผ่านมา ทั้งคู่แทบไม่เคยติดต่อกันเลย
ในประวัติแชตวีแชตมีแค่รายการ «โอนเงิน» กับ «รับเงินแล้ว» รวม 48 รายการ
กลับมาได้ครึ่งเดือน อวี๋ส่วงก็ยังไม่เคยเห็นหน้าอู่ชวน
ที่อวี๋ส่วงรู้สึกเข้าอกเข้าใจเรื่องความย้ำคิดย้ำทำของอู่ชวน ก็เพราะรองเท้าแตะของเธอถูกเขาจัดวางเรียบร้อยทุกวัน
อวี๋ส่วงขี้เกียจจนเคยตัว
ทุกครั้งที่กลับจากข้างนอก เธอถอดรองเท้าแตะทิ้งไว้ข้าง ๆ ตามใจ ไม่อยากเก็บเข้าตู้รองเท้า คิดเสียว่าพรุ่งนี้ก็ต้องใส่อีก
แต่พอวันรุ่งขึ้นอวี๋ส่วงจะออกไปข้างนอก ก็พบว่ารองเท้าแตะถูกอู่ชวนเก็บเข้าตู้รองเท้าเรียบร้อยแล้ว
เป็นแบบนี้ติดต่อกันทั้งสัปดาห์
พอเข้าสัปดาห์ที่สอง อวี๋ส่วงก็รู้จักเก็บอาการมากขึ้น เป็นฝ่ายเอารองเท้าใส่ตู้เอง
แต่ผู้เช่าหนุ่มที่เป็นสัปเหร่ออย่างอู่ชวนก็ยังจัดรองเท้าแตะของเธอให้เรียบร้อยอยู่ดี
ราวกับทหารเข้าแถวตรง เบี้ยวไปนิดเดียวก็ไม่ได้
ตอนนี้
อวี๋ส่วงมองโคล่าเย็น ๆ ในตู้เย็นกับเป็ดตุ๋นบ๊วยในกล่องถนอมอาหารใสที่วางอยู่ น้ำลายสอจนแทบหยุดไม่อยู่
อวี๋ส่วงหิวจนปวดท้อง
เพื่อไม่ต้องไปสุงสิงกับใคร อวี๋ส่วงจะออกจากบ้านวันละครั้งตอนดึกเท่านั้น
ออกไปทิ้งขยะ แล้วแวะกินผัดหมี่
วันละมื้อ กินผัดหมี่ทุกมื้อ
แต่วันนี้เธอไม่ได้กิน และต่อไปก็จะไม่ไปกินอีกแล้ว
เพราะอวี๋ส่วงเห็นกับตาว่าเจ้าของร้านกำลังผัดหมี่ มือหนึ่งควงกระทะไปด้วย อีกมือที่ใช้หยิบเครื่องปรุงกลับเอาไปเกาก้น
ช่างเถอะ อดไปก็แล้วกัน
ดื่มเบียร์สักสองกระป๋องให้พอประทังหิวก็ได้
อวี๋ส่วงปิดตู้เย็น หยิบเบียร์สองกระป๋องแล้วเดินไปนั่งบนโซฟาในห้องนั่งเล่น
เพิ่งนั่งลง เสียง «กริ๊ก» ของกลอนประตูเหล็กที่ถูกปลดก็ดังมาจากประตูด้านหลัง
อวี๋ส่วงหันกลับไป เงยหน้ามอง
อู่ชวนที่เพิ่งซื้อบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกลับเข้าบ้าน สบตากับอวี๋ส่วงพอดี
ทั้งคู่ต่างชะงักไป
อู่ชวนเป็นฝ่ายทำลายความเงียบก่อน เขาก้มลงถอดรองเท้าไปพลางพูดไปพลาง
«สวัสดีครับคุณอวี๋ ผมอู่ชวน ผู้เช่าของคุณครับ»
พูดจบ เขาก็เอารองเท้าที่ถอดออกใส่ตู้รองเท้า แล้วจัดรองเท้าแตะของอวี๋ส่วงให้ตรงตามความเคยชิน
อวี๋ส่วงเรียกเสียงกลับคืนมาได้ «คนที่อยู่ในตรอกเมื่อกี้คือคุณเหรอ?»
«ครับ ผมเอง»
อู่ชวนเดินเข้าไปในบ้าน แล้วไปล้างมือในครัว
สายตาของอวี๋ส่วงจับตามองอู่ชวนที่เคลื่อนไหวไปมา
ตอนอู่ชวนล้างมือ เขาเหลือบเห็นลังเบียร์ข้างตู้เย็น
อวี๋ส่วงคงอยากเอาเบียร์ใส่ตู้เย็น แต่เห็นว่าข้างในไม่มีที่แล้ว
อู่ชวนหันกลับมามองอวี๋ส่วงแวบหนึ่ง ก่อนเอ่ยว่า «ขอโทษครับ งานผมยุ่ง ไม่ได้มีเวลาไปตลาดสดทุกวัน เลยชินกับการซื้อของครั้งเดียวให้พอหนึ่งสัปดาห์ พรุ่งนี้ผมจะทำกับข้าวเพิ่มอีกสองอย่าง แล้วเคลียร์พื้นที่ในตู้เย็นไว้ให้คุณครึ่งหนึ่งนะครับ»
ทำกับข้าวเพิ่มอีกสองอย่างเหรอ?
พอพูดถึงกับข้าว อวี๋ส่วงก็ลูบท้องที่แฟบลง
ครึ่งเดือนมานี้ ทุกวันตอนพลบค่ำที่อวี๋ส่วงตื่นจากการนอน เธอมักได้กลิ่นหอมของอาหารลอยมาเป็นระลอก
บ้านเก่าไม่เพียงเก็บเสียงไม่ดี ช่องว่างใต้ประตูก็กว้างด้วย
แค่ผัดกับข้าวอยู่ในครัวชั้นหนึ่ง กลิ่นก็ลอยขึ้นไปถึงชั้นสองแล้ว
หิวจริง ๆ...
อวี๋ส่วงหิวจนท้องร้องประท้วง ปวดบิดเป็นพัก ๆ
/
ในห้องครัว
อู่ชวนล้างมือเสร็จแล้ว เริ่มต้มน้ำและแกะห่อบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแบบถ้วย
ทั้งคู่ไม่พูดอะไรกันอีก ในบ้านเงียบมาก เงียบเสียจนเสียงฉีกซองเครื่องปรุงบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปดังชัดเป็นพิเศษ
อู่ชวนอดไม่ได้ที่จะหันกลับไปมองอวี๋ส่วงแวบหนึ่ง
อวี๋ส่วงเอนตัวนอนแผ่อยู่บนโซฟาอย่างเกียจคร้าน มือข้างหนึ่งลูบท้อง อีกข้างยกกระป๋องเบียร์กรอกเข้าปากอย่างเอาเป็นเอาตาย
นี่ดื่มเบียร์แทนน้ำเลยหรือไง?
ความประทับใจที่อู่ชวนมีต่ออวี๋ส่วง นอกจากใช้ชีวิตสำมะเลเทเมาแล้ว ยังเพิ่มเรื่องชอบดื่มเหล้าเข้ามาอีกข้อ
บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแช่น้ำร้อนเรียบร้อยแล้ว
อวี๋ส่วงดูไม่มีท่าทีว่าจะขึ้นไปที่ห้อง
อู่ชวนคิดว่าการกินคนเดียวโดยไม่แบ่งให้เธอคงไม่ค่อยมีมารยาทนัก
เขาเอ่ยถามตามมารยาทว่า «คุณอวี๋ กินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปไหมครับ?»
พอได้ยิน อวี๋ส่วงก็เอนศีรษะพิงพนักโซฟา เงยหน้าหงายไปด้านหลัง เส้นผมหยักศกยาวสยายอยู่หลังพนัก ปลายผมมีสีแดงเข้มจาง ๆ แต่แสงไฟสลัวจนมองไม่ชัด
อวี๋ส่วงมองอู่ชวนอยู่ในท่านั้น «เรียกฉันว่าอวี๋ส่วงเถอะ ไม่ต้องเรียกคุณอวี๋ ๆ ฟังแล้วไม่ชอบ»
ก่อนการกวาดล้างการค้าประเวณีครั้งใหญ่ ทั่วทั้งเมืองกว่านเฉิงมีสาวขายบริการอยู่เต็มถนน
แม้จะเข้าสู่ยุคใหม่แล้ว คำเรียกนั้นจะกลับไปเป็นคำเรียกผู้หญิงที่เป็นคุณหนูอย่างแท้จริง แต่อวี๋ส่วงก็ยังไม่ชอบฟังอยู่ดี
อู่ชวนไม่ได้ตอบ
ท่าทางที่อวี๋ส่วงแหงนหน้าพิงโซฟานั้นเย้ายวนเหลือเกิน เดิมทีเธอก็แต่งตัวบางเบาอยู่แล้ว พอเอนศีรษะไปด้านหลัง ช่วงบนของร่างกายก็พลอยเอียงตาม เผยให้เห็นเนินอกส่วนใหญ่ต่อหน้าอู่ชวน
ลูกกระเดือกของอู่ชวนขยับขึ้นลงหลายครั้ง เขาฝืนเบือนสายตาไปทางอื่น แล้วหยุดอยู่ที่ปลายผมหยักศกของอวี๋ส่วงซึ่งไหวตามการเคลื่อนไหว
«ได้» อู่ชวนรับคำที่อวี๋ส่วงเพิ่งพูด แต่พอพูดจบก็รู้สึกว่าเสียงตัวเองแหบแห้ง จึงกระแอมเคลียร์คอก่อนถามซ้ำ «อวี๋ส่วง กินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปไหม?»
อวี๋ส่วงตอบไม่ตรงคำถาม «ฝีมือทำอาหารของคุณดูดีมากเลยนะ»
«แล้ว?»
«งั้นคุณทำกับข้าวสองอย่างตอนนี้เลยได้ไหม จะได้เคลียร์ที่ในตู้เย็นออกมา» อวี๋ส่วงพูดจาไม่เกรงใจด้วยสีหน้าเรียบเฉย
«...» อู่ชวนที่แค่ถามตามมารยาทอดกระตุกมุมปากไม่ได้