ผ่านไปแค่สัปดาห์เดียว เท้าของต้าหยาก็เริ่มมีตุ่มเลือดพองขึ้นมาแล้ว แทบทุกวันฟ้ายังไม่ทันสาง ต้าหยาก็ออกเดินทางจากบ้าน
เพื่อประหยัดเงินค่ารถครั้งละหนึ่งเหมา เวลาไปเธอเลือกที่จะขึ้นรถ แต่ขากลับเธอเลือกที่จะเดินแบกดอกไม้กลับบ้าน แต่ละครั้งใช้เวลาเดินนานกว่าชั่วโมงครึ่ง ลองคิดดูก็รู้ว่าเด็กตัวเล็ก ๆ ต้องเดินทางไกลแบบนี้ทุกวัน เท้าจะไม่ถูกเสียดสีจนพองได้อย่างไร
ทั้งหมดนี้สำหรับต้าหยาแล้วไม่ใช่เรื่องใหญ่ ชีวิตของเธอเริ่มมีความหวังขึ้นมาบ้างแล้ว ถึงแม้ทุกวันนี้จะขายแค่ดอกไม้สดกับเมล็ดทานตะวันสองอย่าง แต่พอคิดคำนวณดูแล้ว แต่ละวันเกือบจะหาเงินได้เกือบยี่สิบหยวน ถ้าคิดแบบนี้หนึ่งเดือนก็จะหาเงินได้ถึงหกร้อยหยวน
สวรรค์ นั่นมันมากกว่าเงินเดือนของครอบครัวที่มีคนทำงานทั้งคู่เสียอีกนะ
เพราะหาเงินได้ อาหารการกินในบ้านคุณยายเฉินก็ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด จากที่เคยกินแต่ข้าวหยาบก็เปลี่ยนมาเป็นข้าวขาวและแป้งสาลี แม้แต่เนื้อหมูก็เคยซื้อมาทานแล้วครั้งหนึ่ง นั่นเป็นของที่อร่อยที่สุดที่พวกเธอเคยได้กิน
"คุณยายเฉินคะ หนูอยากจะปรึกษาคุณยายสักเรื่องนะคะ"
อย่าดูแต่ว่าต้าหยาตัวเล็ก แต่หัวคิดไม่น้อยเลย เธอเป็นผู้ใหญ่เกินวัยกว่าเด็กวัยเดียวกันมาก ทั้งยังเป็นเพราะการเร่ร่อนดิ้นรนในช่วงสองปีมานี้ ทำให้เธอเข้าใจอะไรต่อมิอะไรมากมาย
"ต้าหยา มีอะไรก็พูดมาเถอะ ขอแค่เป็นเรื่องที่ยายทำได้ ยายจะสนับสนุนหนูแน่นอน"
ก่อนหน้านี้คุณยายเฉินคิดว่าการรับเด็กสองคนไว้จะทำให้ชีวิตที่ยากลำบากอยู่แล้วยิ่งตกต่ำลงไปอีก แต่เด็กสาวที่อายุมากกว่าคนนี้กลับฉลาดมากอย่างที่เธอคาดไม่ถึง รู้ว่าจะซื้อของอะไรมาและขายอย่างไร