ตั้งแต่พี่ชายใหญ่ให้เงินน้องเล็กไป 35 หยวน พี่สะใภ้ใหญ่ก็ทำหน้าบูดบึ้ง มองน้องสามีตัวเองขวางหูขวางตาไปเสียหมด
เย็นวันนั้นตอนกินข้าว พี่สะใภ้ใหญ่ก็อดรนทนไม่ไหวเอ่ยปากขึ้นมา "เสี่ยวฟาง ยังไงพี่ก็เป็นพี่สะใภ้ของเธอ มีคำพูดบางอย่างที่ถ้าไม่พูดออกไปใจมันก็อึดอัด พี่แต่งเข้าบ้านนี้มาหลายปี พี่ชายเธอยังไม่เคยให้เงินแต๊ะเอียเด็ก ๆ ทางบ้านพี่เลย เธอโตป่านนี้แล้วยังยื่นมือขอเงินแต๊ะเอียจากพี่ชายทั้งสองอีก แล้วเธอจะเอาเงินแต๊ะเอียไปทำอะไรกัน รู้จักจับจ่ายไหม สุดท้ายอย่าให้คนอื่นหลอกเอาไปหมดเลย"
เย่จื้อฟางรู้ว่าพี่สะใภ้ใหญ่ไม่สบอารมณ์ แต่เงินนี้ยังไงก็ไม่มีทางคืนให้หรอก ตัวเธอเองจะกลับมาที่นี่อีกหรือเปล่าก็ไม่แน่ ถึงคราวไปกรุงปักกิ่ง ถ้าไม่มีเงินติดตัว เวลาอยากทำอะไรก็ทำไม่ได้
พี่สะใภ้ใหญ่เฝ้ารอแต่ก็ได้เพียงแววตาเลื่อนลอยของเย่จื้อฟาง "พี่สะใภ้ เงินฉันใช้เป็นนะ วันนี้เสี่ยวหย่งเอาเงินแต๊ะเอียพาฉันไปร้านค้าในหมู่บ้าน นี่ไง ประทัดปาระเบิดที่เสี่ยวหย่งให้ฉัน"
เย่จื้อฟางล้วงประทัดปาระเบิดที่ห่อด้วยดินปืนออกมาจากกระเป๋าเสื้อนอกหลายลูก ของพวกนี้แค่โยนลงพื้นก็ดังแล้ว แถมยังมีกลิ่นดินปืนลอยออกมาด้วย
แม่ของเย่รีบคว้าไป เดินเร็ว ๆ ไม่กี่ก้าว เปิดประตูบ้านโยนออกไปข้างนอก ทันใดนั้นเสียงประทัดปาระเบิดก็ดังขึ้น
พอกลับมานั่งที่เดิม แม่ของเย่ไม่ได้ว่าเสี่ยวหย่ง แต่กลับพูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า "เสี่ยวฟาง เด็กผู้หญิงอย่าเล่นของอันตรายพวกนี้ ถ้าเกิดมันระเบิดในกระเป๋าแล้วบาดเจ็บจะทำยังไง ต่อไปอย่าเล่นอีก แล้วเสี่ยวหย่ง ถ้าอยากเล่นก็เล่นคนเดียว อย่าเอามาให้อาเล่น"