ไม่นาน เด็ก ๆ ทั้งรุ่นเล็กรุ่นใหญ่ก็ห้อมล้อมเข้ามา พวกเขารู้ว่าเย่จื้อฟางมีฉายาในหมู่บ้านว่าเจ้าโง่ แถมสติปัญญายังเทียบเท่าเด็กแปดขวบ พวกเด็ก ๆ จึงพากันกรูเข้ามาด้วยสีหน้ายียวน
มีคนหนึ่งร้องทักขึ้นว่า “เจ้าโง่ ได้ข่าวว่าปีใหม่นี้ได้เงินอั่งเปามากโขเลย ได้มาเท่าไหร่? เอามาดูหน่อยว่าใครได้เยอะกว่ากัน”
เย่จื้อฟางทำเหมือนไม่รู้สึกรู้สากับคำว่าเจ้าโง่ ไม่ว่าพวกนั้นจะว่าอย่างไรนางก็ไม่โกรธ ส่งสายตาไร้เดียงสามองไปยังเด็กหนุ่มที่พูด
ว่าไปแล้วเด็กหนุ่มคนนี้ก็ไม่เล็กแล้ว อายุราวสิบปีต้น ๆ เขาล้วงธนบัตรออกมาจากกระเป๋าทีละใบ ใบละหนึ่งหยวน สองหยวน ห้าหยวน แน่นอนว่ายังมีใบย่อย ๆ อย่างห้าเหมา หนึ่งเหมา ห้าเฟิน สองเฟินด้วย รวม ๆ แล้วก็ไม่ใช่น้อยเลยทีเดียว
เย่จื้อฟางแปลกใจนัก ได้ยินว่าเงินอั่งเปาระหว่างญาติพี่น้องก็ให้กันแค่ไม่กี่เฟินหรือไม่กี่เหมาเท่านั้น เด็กคนนี้ได้เงินมามากไม่น้อยเลยนะ
เด็กหนุ่มควักเงินออกมาแล้ว แต่เย่จื้อฟางกลับไม่ยอมควักเงินออกมาสักที ที่จริงก่อนออกจากบ้านนางก็เอาเงินอั่งเปาทั้งหมดเก็บไว้ในบ้าน หากทำหล่นหายตอนออกมาข้างนอกจะกระทบกับปัญหาเรื่องปากท้องของนางในภายหลัง
“เจ้าโง่ เงินอั่งเปาของเจ้าอยู่ไหน? เสี่ยวหย่งบอกว่าเจ้าได้มาไม่น้อยเลยนะ”
เด็กหนุ่มพุ่งเป้าไปที่เสี่ยวหย่งแห่งตระกูลเย่ ส่วนเสี่ยวหย่งก็ทำหน้าไม่ยี่หระ อย่างไรก็เป็นเรื่องจริง
“ฉะ...ฉันเก็บเงินอั่งเป้าไว้ที่บ้าน เสี่ยวหย่งไม่ได้บอกพวกเธอเหรอว่าอีกไม่กี่วันฉันจะไปกรุงปักกิ่ง คงไปเที่ยวสักพักแล้วจะกลับมา ได้ยินว่าในเมืองใหญ่มีสารพัดอย่างขาย มีของกินของเล่นแปลก ๆ จากในทีวีที่พวกเราไม่เคยกินไม่เคยเล่น แล้วก็ทหารพลาสติกที่ว่าไม่กี่เหมาก็ซื้อได้เป็นถุงใหญ่ อีกทั้งตัวต่อ ของเล่นไฟฟ้าอะไรพวกนั้น พวกเธออยากได้ไหม? ถ้าอยากได้ฉันจะซื้อกลับมาฝาก”