ผู้จัดการโรงงานดีดขี้บุหรี่ในมือ ก่อนเอ่ยต่อว่า "ท่านไป๋ ไม่ต้องวุ่นวายแล้ว พรุ่งนี้เช้าพวกเราจะจัดการขายของในโรงงานถูก ๆ กัน ผู้หญิงตัวคนเดียวจะวาดอะไรก็วาด คิดว่าตัวเองเป็นนักออกแบบเสื้อผ้าแล้วสินะ ก็ฉันเองนี่แหละที่คิดเพ้อเจ้อเกินไป"
เย่จื้อฟางรู้สึกไม่พอใจอยู่บ้าง ใช่ เธอเป็นผู้หญิง แต่ท่าทีดูถูกคนเช่นนี้ เมื่อดูจากที่โรงงานจะปิดกิจการก็พอเข้าใจได้
หากโรงงานหนึ่งไม่เหมาะสม อีกโรงงานหนึ่งไม่ได้ผล ก็หาโรงงานต่อไป ย่อมต้องมีคนที่มองเห็นคุณค่าของแบบร่างเสื้อผ้าของเธอ
ขณะที่เย่จื้อฟางยื่นมือออกไปจะเอาแบบร่างของตัวเองคืน หัวหน้าแผนกการผลิตก็วางแบบร่างในมือลงบนมือของผู้จัดการโรงงาน "ผู้จัดการโรงงาน ท่านลองดูนี่ก่อน"
ในที่สุดผู้จัดการโรงงานก็โยนบุหรี่ในมือทิ้ง หยิบแบบร่างในอกเสื้อมาดูทีละแผ่น ดวงตาเบิกกว้างขึ้นอย่างเห็นได้ชัดแววตาเป็นประกาย นี่คือแบบร่างเสื้อผ้าแปลกใหม่ที่เขาต้องการเลยนี่นา
หากมีแบบร่างเหล่านี้ โรงงานเสื้อผ้าก็จะฟื้นคืนชีพได้ ไม่ต้องกังวลว่าจะไม่มีเงินจ่ายค่าจ้างให้คนงานอีกต่อไป
ผู้จัดการโรงงานลุกขึ้นอย่างตื่นเต้น "สาวน้อย เมื่อครู่ข้าน้อยประมาทเจ้าไปแล้ว ขออภัยด้วยเถิด ไม่ทราบว่าเจ้าสำเร็จการศึกษามาจากโรงเรียนไหนกันเล่า? การจะวาดแบบร่างเสื้อผ้าที่ทั้งแปลกใหม่และสง่างามเช่นนี้ได้ คงต้องใช้เวลาและความพยายามมากทีเดียว ในเมื่อมาแล้วก็เข้ามาดูข้างในด้วยกันเถิด เราจะได้หารือเรื่องที่เหลือกันต่อ"
เย่จื้อฟางเหลือบมองเฉินตงผิงแวบหนึ่ง ตัวเธอในยุคนี้ไม่มีวุฒิการศึกษา แถมยังไม่ได้เรียนจบแม้แต่ชั้นประถม หากมีใครอยากสืบก็ไปสืบจากที่อยู่ตามทะเบียนบ้านได้ ดังนั้นการโกหกจึงไม่มีความจำเป็น