"แน่นอนว่าต้องเปิดร้าน ตอนนี้ฤดูใบไม้ผลิก็แค่ลมแรงหน่อย แต่ถ้าถึงหน้าร้อนเจอฤดูฝน เธอว่าข้างทางจะมีคนตั้งแผงอยู่สักกี่คน ถึงเวลาไม่ใช่แค่กระทบการค้า แต่ฉันกลัวว่าหลังจากนี้จะไม่มีลูกค้าให้ออกไปค้าขายอีกแล้ว"
ขากลับในรถมีคนน้อยมาก อีกทั้งยังมีที่นั่ง สะดวกกว่าตอนไปมากโข
อีกด้านหนึ่ง เย่จื้อเหิงมาถึงสถานีตำรวจก็ยื่นถุงสีดำในมือวางไว้ที่เคาน์เตอร์ให้บริการ แล้วบอกกับเจ้าหน้าที่ข้างในว่า "มีเสื้อผ้าตัวหนึ่งวางไว้ที่นี่ คาดว่าสองวันนี้จะมีคนมารับ ถึงเวลายื่นให้เขาได้เลย ขอบคุณนะ"
ด้วยความที่เย่จื้อเหิงทำงานมาหลายวันแล้ว แม้จะจำชื่อเพื่อนร่วมงานที่นี่ได้ไม่หมด แต่อย่างน้อยก็หน้าคุ้นตากันดี
หลังกินข้าวเช้าเสร็จ เย่จื้อเหิงก็เริ่มออกลาดตระเวนอีกวัน ส่วนเผยเช่าจวินและเผยเช่าอู่สองพี่น้องเพิ่งมาถึงสถานีตำรวจ ก็ถูกหัวหน้าหลิวเรียกไปที่ห้องทำงาน
"ผู้บังคับกองพันเผย ผู้บังคับกองร้อยเผย เชิญนั่ง เมื่อกี้ผมได้รับโทรศัพท์จากสถานีตำรวจฝั่งถนนหวังฝูจิ่ง สองคนที่พวกคุณควบคุมตัวส่งไปเมื่อวานสอบสวนได้ความชัดเจนหมดแล้ว ชายสูงอายุคนนั้นฉวยโอกาสตอนปั๊มกุญแจทำกุญแจสำรองให้กุญแจบ้านชาวบ้านแถวนั้นไว้คนละดอก ผมเองก็ไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ แต่ลูกชายเขาหัวไว พอรู้เรื่องนี้ก็เอากุญแจที่พ่อทำไว้ไปใช้ ตอนกลางวันแอบบุกเข้าบ้านคนอื่นลักขโมย แถมใช้เวลาสั้นมาก ไม่ทันให้เพื่อนบ้านแถวนั้นจับได้ ถ้าไม่มีพวกคุณ ต่อไปคงมีครอบครัวต้องเสียหายอีกมากมาย ผลงานครั้งนี้เป็นของพวกคุณ" หัวหน้าหลิวกล่าวอย่างดีอกดีใจ