จนกระทั่งเช้าของอีกวัน เย่จื้อฟางถึงนึกขึ้นได้ถึงเรื่องของเสื้อตัวนั้น พอดีกับที่พี่ชายสองต้องไปทำงานที่สถานีตำรวจทุกวัน ก็เลยฝากให้พี่ชายสองนำไปส่งที่สถานีตำรวจเสียเลย
จะให้เธอวิ่งไปส่งด้วยตัวเองก็ใช่เรื่อง อีกอย่างตนเองก็ไม่ใช่ว่าจะได้เจอกับสหายเผยเสมอไป
"พี่ชายสอง เมื่อวานฉันเจอใครบางคนที่เกรงว่าฉันจะหนาวเลยยัดเยียดให้ยืมเสื้อ ช่วยเอาไปวางไว้ตรงเคาน์เตอร์ให้บริการที่สถานีตำรวจหน่อยนะคะ เดี๋ยวคงมีคนมารับเอง"
เย่จื้อเหิงเหลือบมองกระเป๋าในมือโดยไม่มีทีท่าว่าจะเปิดดูแต่อย่างใด เขาคิดว่าน้องสาวไปเจอคนที่หวั่นไหวให้เธอตอนตั้งแผงขายของจึงขมวดคิ้วแน่นแล้วเอ่ยว่า "เสี่ยวฟาง หนูยังเด็กเกินกว่าจะมีแฟนนะ รออีกสักสองปีก็ไม่สาย เชื่อพี่เถอะ ตอนนี้ผู้ชายดี ๆ ไม่กี่คนหรอก ต่อไปพี่จะช่วยหาแฟนให้เอง"
เย่จื้อฟางโบกมือลวก ๆ ตัวเธอเองก็ไม่ได้คิดจะมีแฟนอยู่แล้ว การมีแฟนยิ่งทำให้ความเร็วในการหาเงินของเธอลดลง
ชั่วพริบตาเดียวก็ย่างเข้าสู่ช่วงบ่าย หลังจากกินข้าวเที่ยงเสร็จ เย่จื้อฟางและเฉินตงผิงก็รีบกลับมาที่บ้าน ครั้งนี้ส่วนใหญ่เป็นเพราะเย่จื้อฟางกลับมาเอาของ นั่นคือแบบร่างเสื้อผ้าสตรีจำนวนสิบแบบที่เธอใช้เวลาหลายวันวาดออกมา เป็นสไตล์ที่ไม่เคยมีใครเห็นในท้องตลาดตอนนี้อย่างแน่นอน
เพิ่งจะก้าวออกจากบ้านพักครอบครัวของสำนักงานความมั่นคงสาธารณะก็ชนกับหวังต้าจ้วงเข้าให้ เย่จื้อฟางรู้ดีถึงความคิดของหวังต้าจ้วงจึงตั้งใจหลบหลีกเขา คนที่ดูเหมือนไม่มีภัยประเภทนี้ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่อาจมีพฤติกรรมที่รุนแรงออกมาก็ได้