“ผอ.หมู่บ้านเย่ จริงหรือเปล่า? แค่ไปกรุงปักกิ่งครั้งเดียวก็แพงจะตาย เสี่ยวฟางของบ้านท่านเอาเงินอั่งเปาของเด็กพวกนี้ไป ได้ยินว่าเด็กบอกว่าจะซื้อขนมกับของเล่นที่กรุงปักกิ่งให้ ก็ไม่รู้ว่าจะจริงเท็จแค่ไหน”
ชาวบ้านพวกนี้จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่อยากเชื่อว่าเจ้าเด็กโง่ประจำหมู่บ้านจะไปกรุงปักกิ่งได้จริง ๆ เรื่องหลักก็คือเด็กบอกว่าเอาอั่งเปาให้หล่อนก็เพื่อให้ฝากซื้อของ ว่าไปแล้วเรื่องนี้เด็กเองก็ผิดเหมือนกัน
ตอนนั้นเอง เย่หย่งก็ก้าวออกมาอย่างกล้าหาญ “สวัสดีครับคุณป้าทุกคน คุณอา คุณยาย ผมขอบอกว่าอาเล็กของผมไปกรุงปักกิ่งจริง ๆ วันตรุษวันที่สองผมเองก็อยู่ที่ลานนวดข้าว พวกเขาเต็มใจเอาอั่งเปาให้อาเล็กเอง อาเล็กก็บอกแล้วว่ากลับมาจากกรุงปักกิ่งจะเอาของที่ต้องการมาฝาก พวกคุณกลับไปก่อนเถอะ อีกไม่กี่วันค่อยมาก็ได้”
ชาวบ้านพวกนี้หันมามองหน้ากันเอง ผู้ใหญ่บ้านไม่มีทางพูดปด หลานชายของผู้ใหญ่บ้านก็ไม่มีทางพูดปด ดูท่าเงินนี่คงจะเอาคืนไม่ได้แล้ว อีกฝ่ายก็บอกว่าจะเอาของจากกรุงปักกิ่งมาฝากลูก งั้นก็ต้องจำใจกลับไปรอ
แต่เด็กผู้ชายที่ได้เงินเยอะที่สุดก็ยังถูกพ่อแม่ถีบเข้าให้สองสามที “ไอ้ตัวยุ่งนี่ นั่นมันอั่งเปาเกือบสามสิบหยวน บอกให้ก็ให้เลยนะ ยังจะให้คนอื่นซื้อเครื่องเล่นเกมกลับมาอีก แกน่ะรู้ไหมเดี๋ยวนี้บ้านเราหาเงินได้ง่ายแค่ไหน เงินตั้งครึ่งนึงพอเป็นค่ากินอยู่บ้านได้สองเดือนเลยนะ เครื่องเล่นเกมนั่นกินแทนข้าวได้รึไง ต่อไปอย่าคิดมาขอเงินขนมที่บ้านอีกนะ”
คนพวกนี้มากันเร็วไปก็เร็ว สุดท้ายหลังจากถูกบิดาเย่บีบคั้นถาม เย่หย่งก็เล่าเรื่องวันนั้นออกมา