วันนั้นต้าหยาเดินจากตลาดดอกไม้กลับมาที่บ้านยายเฉินจริง ๆ ถึงบ้านก็ปาเข้าไปสองทุ่มครึ่งแล้ว แต่กลับถึงบ้านเธอก็ไม่ได้พูดอะไรสักคำ ไม่ได้บอกว่าตัวเองกลับมาได้อย่างไร
กลับตื่นเต้นเล่าให้ยายเฉินกับเอ้อหยาฟังเรื่องที่ซื้อดอกกุหลาบแดงมาขายส่ง
“ยายเฉินจ๊ะ เอ้อหยา วันนี้เราออกไปขายดอกกุหลาบแดงที่หน้าโรงหนังกันได้เลยนะ พี่คิดไว้แล้ว ดอกกุหลาบแดงที่ห่อสวย ๆ ขายดอกละห้าเหมา เอ้อ ยายเฉินจ๊ะ แถวนี้พอรู้จักที่ขายส่งของกินเล่นพวกถั่วไหมจ๊ะ เราจะได้ซื้อมาขายไปด้วย จะได้ตักขายเป็นถุง ถุงละหนึ่งชั่ง พี่เห็นคนดูหนังชอบกินถั่วลิสงกับเมล็ดทานตะวันอะไรพวกนี้กันทั้งนั้น”
ต้าหยานั่งบนม้านั่งแกว่งเท้าไปมา ระหว่างทางกลับเธอไม่ได้พักเลยสักนิด แล้วยังกลัวว่าถ้าวางดอกไม้ลงพื้นเดี๋ยวจะช้ำเสียอีก
ยายเฉินรู้ดีว่าต้าหยาเป็นอะไร เวลาเดินนาน ๆ ขาเท้าก็ต้องเจ็บปวดเมื่อยล้าอยู่แล้ว เห็นได้ชัดว่าต้าหยาเดินมาไกลมากคราวนี้
“เรื่องนี้ยายรู้ดีเลยล่ะ ต้าหยา ยายนึกว่าเธอแค่พูดเฉย ๆ ที่แท้ก็คิดจะค้าขายจริง ๆ เสียด้วย งั้นยายจะช่วยเธอนะ ยายนั่งขายถั่วลิสงกับเมล็ดทานตะวันอยู่ข้าง ๆ ก็ได้ พอดีที่บ้านยังมีรถเข็นเด็กที่ยายเก็บมาได้คันหนึ่ง ใช้คันนั้นเข็นของไปพอดี”
ยายเฉินเข็นรถเข็นเด็กคันหนึ่งออกมาจากห้องเก็บของ ต้าหยารู้สึกว่าของชิ้นนี้ดีมากเลย ช่วยให้ไม่ต้องแบกหามของกินเล่นที่ซื้อมาสามคนแล้วยกไม่ไหว ถ้ามีจักรยานสักคันคงดี แต่ตัวเธอยังเด็กเกินไป รอโตกว่านี้อีกหน่อยหาเงินได้มากขึ้นแล้วค่อยซื้อจักรยานก็ยังได้