เวลานี้ท้องฟ้าด้านนอกเพิ่งจะเริ่มสว่าง แต่สำหรับต้าหยานางกล้าหาญยิ่งนัก สภาพแวดล้อมลำบากยากแค้นแบบไหนที่นางไม่เคยอยู่ ทั้งยังระแวดระวังคนรอบข้างอย่างยิ่ง แยกแยะได้ว่าใครดีใครร้าย
ไม่เช่นนั้นก็แค่เด็กหญิงสองคนคิดจะปักหลักที่กรุงปักกิ่ง คงถูกคนหลอกพาไปนานแล้ว
ไม่นาน ต้าหยามาถึงป้ายรถประจำทาง ไถ่ถามผู้คนสองคนจนรู้ว่ารถเมล์สายไหนไปตลาดดอกไม้ นางกะประมาณว่าคงใช้เวลาสักครึ่งชั่วโมงก็ถึง
โชคดีที่ต้าหยารูปร่างเล็ก อีกทั้งตามหลังผู้ใหญ่ขึ้นรถไป โดยคิดว่าทำเช่นนี้จะไม่ถูกพนักงานเก็บค่าโดยสารเห็น
แต่ครั้งนี้ต้าหยาคิดผิด พนักงานเก็บค่าโดยสารมองเห็นชัดเจนว่าใครขึ้นรถบ้าง ขึ้นรถแล้วก็เดินตรวจตั๋วทีละคน ยกเว้นมีบัตรโดยสารรายเดือนของพนักงานในเมือง มิฉะนั้นก็คิดค่าโดยสารตามระยะทางใกล้ไกลทั้งหมด
เวลานี้ต้าหยาสูง 130 เซนติเมตรแล้ว ปกติสูงเกิน 110 เซนติเมตรก็ต้องซื้อตั๋ว
ไม่นานพนักงานเก็บค่าโดยสารเดินมาถึงข้างตัวต้าหยา ทว่ามิเห็นผู้โดยสารรอบข้างช่วยจ่ายเงินให้เด็กหญิงตัวน้อย รูปร่างสูงเกินเกณฑ์เก็บค่าโดยสารอย่างเห็นได้ชัด
“ลูกใคร? ขึ้นรถมาก็ซื้อตั๋ว สูงเกิน 110 เซนติเมตรต้องเก็บค่าโดยสาร” พนักงานเก็บค่าโดยสารสาวตะโกนเสียงดัง
แต่ไม่มีใครแม้แต่คนเดียวส่งเสียง ล้วนหันมามองเด็กหญิงที่ยืนอยู่ตรงนั้น
ครานี้ต้าหยาเองก็เริ่มใจเสีย นึกว่าขึ้นรถไม่เสียเงิน มิคาดยังต้องใช้เงินอีก เช่นนั้นต่อไปแต่ละวันไปตลาดดอกไม้ซื้อของก็ต้องเสียเงินค่ารถทุกวันสิ
พนักงานเก็บค่าโดยสารตะโกนถามติดกันสามครั้งไม่เห็นมีผู้ใดตอบ สุดท้ายก็คว้าตัวต้าหยาไว้