เย่จื้อฟางคราวนี้วางใจลงได้ในที่สุด เมื่อครู่เธอนึกว่าตัวเองเจอคนไม่ดี ที่ไหนได้คุณปู่โจวเป็นคนดี แม้ท่าทางจะดูดุไปสักหน่อย แต่ที่ประหลาดก็คือบ้านซื่อเหอย่วนหลังใหญ่โตเช่นนี้กลับเห็นเพียงเขาเพียงผู้เดียว ช่างน่าฉงนนัก
"พี่คะ งั้นวันนี้เราก็ต้องไปบอกพี่ชายสองเรื่องย้ายออกไปอยู่ข้างนอก ไม่รู้ว่าพี่ชายสองจะยอมไหม"
เฉินตงผิงเอ่ยถามขึ้นมากะทันหัน เย่จื้อฟางตบต้นขาตัวเองหนึ่งที จริงด้วยสิ พี่ชายสองของเธอหวงเธอราวกับดวงตา จะปล่อยให้เธอกับเฉินตงผิงไปอยู่ข้างนอกได้อย่างไร
"เฉินตงผิง อย่างไรเราก็จ่ายเงินมัดจำประตูหน้าร้านนั่นไปแล้ว ถ้าพี่ชายสองไม่ยอมจริง ๆ เราก็บอกเขาไปว่าเราจ่ายค่าเช่าล่วงหน้าไปหนึ่งปีแล้ว เจ้าของร้านมีข้อแม้ว่าต้องย้ายเข้าไปอยู่ด้วย แบบนี้พี่ชายสองก็น่าจะยอม"
เย่จื้อฟางยิ้มออกมา ช่างฉลาดเหลือเกิน
ส่วนเรื่องกินอยู่ต่อไป ถ้าไม่ได้จริง ๆ ก็ค่อยหัดซื้อกับข้าวมาทำกินเอง คงไม่ยากเกินไปนัก
คืนนั้น ห้อง 306 เกิดการโต้เถียงขึ้นเป็นครั้งแรก จากที่เคยฟังครอบครัวอื่นทะเลาะกันมาโดยตลอด ครั้งนี้กลับเป็นคราวของตระกูลเย่เสียเอง
"ไม่ได้นะ เสี่ยวฟาง ยังไงพี่ก็ไม่ยอมให้เธอย้ายออกไปอยู่กับเฉินตงผิง ที่ไหนมีคนให้เช่าประตูหน้าร้านแล้วยังบังคับให้ย้ายเข้าไปอยู่ด้วย คนคนนั้นต้องมีเจตนาไม่ดีแน่ ก่อนออกมาแม่กับพ่อก็กำชับพี่ครั้งแล้วครั้งเล่าให้ดูแลเธอให้ดี คราวนี้ยังไงพี่ก็ไม่มีทางยอม"
เย่จื้อเหิงลุกขึ้นยืนด้วยความโกรธ นาทีนี้เหลือแค่หาคนมาต่อยสักยก
เย่จื้อฟางรู้อยู่แล้วว่าต้องเป็นแบบนี้ ก็ได้แต่ปลอบต่อไป