ชายชราผู้นี้แม้จะถือไม้เท้า แต่เดินได้มั่นคงและคล่องแคล่ว ดูท่าจะเดินนำไปหลายก้าวแล้ว
"พี่สาว คุณปู่เดินไปไกลแล้ว รีบตามไปเร็ว!"
เฉินตงผิงกระตุกชายเสื้อของเย่จื้อฟาง เธอถึงได้สติ
เมื่อครู่เธอกำลังนึกถึงบทเรียนประวัติศาสตร์สมัยก่อนที่เคยเรียนก่อนข้ามภพมา จำได้ว่าตำรากล่าวถึงขันทีช่วงปลายราชวงศ์ชิง คนพวกนี้กลับไปใช้ชีวิตในหมู่ประชาชนหลังจากราชวงศ์ชิงล่มสลาย มีคนอายุยืนขนาดนี้จริงหรือ?
เย่จื้อฟางส่ายศีรษะอย่างแรง ปัดความคิดไม่เข้าท่าพวกนั้นทิ้งไป ยังไงคุณปู่ก็บอกว่ามีบ้าน ถ้าอย่างนั้นก็ไปดูเถอะ ไม่เสียหายอะไรอยู่แล้ว
จนกระทั่งเดินไปหลายร้อยเมตร กลุ่มคนก็มาหยุดอยู่หน้าจวนซื่อเหอย่วนแห่งหนึ่ง ประตูบ้านมีประตูบานที่เปิดออกด้านนอกจริง แต่ที่นี่ก็ไม่มีป้ายให้เช่าเขียนไว้เลยสักนิด
เย่จื้อฟางเห็นชายชราคนนี้หยิบพวงกุญแจจากเอว ส่องหากุญแจเพื่อไขประตูรั้วอยู่นาน เธอเกือบจะเดินเข้าไปช่วยแล้ว อายุมากแล้วสายตาคงไม่ดีกระมัง?
ไม่ไกลออกไป กลุ่มคนชรานั่งพักผ่อนบนเก้าอี้กำลังซุบซิบสนทนากัน
พวกแกดูสิ ไอ้เฒ่าโจวนั่นพาสาวสวยกลับบ้าน ปกติข้าเห็นมันไม่ยอมพูดกับใคร นี่มันหมายตาสาวเขาหรือเปล่า?
"ข้าว่า มันก็แค่ไอ้แก่ปากคอสามซอกที่หน้าด้าน มันก็แค่หลอกเด็กสาว ไม่แน่ว่าสักวันครอบครัวสาวคงมาเอาเรื่อง ต่อไปมีเรื่องสนุกให้ดูแน่"
ทว่าเรื่องทั้งหมดนี้ เย่จื้อฟางไม่รู้เลย
เย่จื้อฟางกับเฉินตงผิงเดินตามหลังเข้าไปในจวนซื่อเหอย่วน จากนั้นประตูจวนบานหนานั่นก็ปิดดังปัง นั่นคือชายชราใช้ไม้เท้าปิดประตูไว้