เกาอวี้เฟินและพวกพากันเดินมาส่งเย่จื้อฟางจนถึงชั้นล่าง พวกนางเองก็ไม่อยากถามว่าพวกเขาย้ายไปอยู่ที่ไหนกันแน่
จะว่าไปแล้ว ครอบครัวห้อง 306 เพิ่งย้ายมาได้แค่ครึ่งเดือนกว่า ใครจะไปเข้าใจว่าทำไมต้องไปเช่าที่อื่นอยู่อีก
"น้องสาว ส่งแค่นี้ก่อนนะ มีโอกาสก็แวะกลับมาบ่อย ๆ ล่ะ"
เย่จื้อฟางพยักหน้า ตลอดเวลาที่นางย้ายมาอยู่ที่นี่มีความขัดแย้งกับคนพวกนี้มากมายจริง ๆ แต่ก็ใช่ว่าทุกคนจะเลวร้ายไปหมด
เย่จื้อเหิงเข็นจักรยานอยู่ด้านหน้า เมื่อกี้ได้ยินเฉินตงผิงบอกที่อยู่คร่าว ๆ มา แถวนั้นใกล้กับตลาดขายส่งเสื้อผ้าจริง ๆ อยู่ถนนเดียวกันเลย
เย่จื้อฟางและเฉินตงผิงเดินตามกันมาด้านหลัง คราวนี้เย่จื้อฟางเองก็สังเกตเห็นความผิดปกติ ถ้าเป็นปกติพี่ชายสองคงจะกำชับแล้วกำชับอีก แต่นี่กลับไม่ส่งเสียงเลยสักแอะ
"เฉินตงผิง พี่ชายสองฉันเป็นอะไรไป?" เย่จื้อฟางกระซิบถาม
เฉินตงผิงเองก็กระซิบตอบ "พี่ชายสองไม่วางใจให้เราย้ายออกมาอยู่ข้างนอก กลัวพวกเราจะโดนรังแก"
ก็นะ ตอนนี้ก็มีคนเลว ๆ อยู่บ้างจริง ๆ ถ้าเจอเรื่องอะไรขึ้นมาจริง คงต้องตั้งสติรับมือดี ๆ
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ทั้งสามก็มายืนอยู่หน้าประตูบ้านซื่อเหอย่วนหลังหนึ่ง ประตูใหญ่ไม่ได้ล็อกแต่ปิดสนิทอยู่ เย่จื้อฟางรู้ว่ามีคนอยู่ข้างในแน่
นางส่งสายตาให้เฉินตงผิง เฉินตงผิงเข้าใจทันที ก้าวขึ้นไปเคาะประตูใหญ่
เสียงเคาะทุ้มต่ำจากห่วงเหล็กกระทบประตูดังขึ้น ชายชราผู้หนึ่งเดินออกมาพร้อมไม้เท้า แกดึงกลอนประตูออก ก็เห็นคนยืนอยู่ตรงขั้นบันได มีอยู่สองคนที่คุ้นหน้า อีกคนไม่รู้จัก