แม่ของเผยเช่าหนิงวางตะกร้าผักในมือลง เหลือบมองข้างนอกก็รู้ว่าสองพี่น้องคู่นั้นออกไปแล้ว ดูท่าจะเป็นเรื่องดี
"พวกเขาน่ะหรือ เพิ่งออกไปไม่นาน พ่อของลูกน่ะรับผู้หญิงคนนั้นเป็นลูกสาวบุญธรรม ตอนนี้ให้พวกเขาอยู่ที่บ้านแล้ว นี่ว่าแต่ ลูกกลับมามีธุระอะไรหรือเปล่า"
แม่ของเผยเช่าหนิงไม่อยากอธิบายมาก ยังไงก็ตาม สิ่งที่สามีตัวเองตัดสินใจไปแล้ว ต่อให้ใช้ม้าสักแปดตัวก็ลากกลับมาไม่ได้ ยังไงตัวเองก็ไม่ได้สูญเสียอะไร แถมยังได้ค่าอาหารสามสิบหยวนที่สองพี่น้องจ่ายให้ทุกเดือนอีก
"แม่ หนูกับน้องชายจะไปทำภารกิจ ไม่มีอันตรายอะไร คราวนี้กลับมาเปลี่ยนชุดนอก แล้วก็จะเอารถจักรยานสองคันนั่นไปด้วย" เผยเช่าจวินผู้เป็นพี่ชายใหญ่พูดเรียบๆ
หลังจากอธิบายเรื่องราวเสร็จ สองพี่น้องก็เดินไปยังห้องของแต่ละคน แม้ห้องจะไม่ใหญ่ แต่ก็มีเตียง โต๊ะเขียนหนังสือ ตู้เสื้อผ้าครบทุกอย่าง ครั้งหนึ่งพวกเขาเคยใช้ชีวิตในสภาพแวดล้อมเช่นนี้มาก่อน
ไม่ถึงห้านาที สองพี่น้องตระกูลเผยก็ออกมาอีกครั้ง เสื้อผ้าที่ถอดออกก็วางทิ้งไว้ที่บ้าน แม้แต่รองเท้าก็เปลี่ยนเป็นรองเท้ากีฬาที่สะดวกต่อการวิ่ง
ส่วนในโรงเก็บของ พวกเขาพบว่าจักรยานที่บ้านหายไปหนึ่งคัน คันที่หายไปคือจักรยานรุ่น 28 นิ้วของพ่อ หรือว่าพ่อมีธุระขี่ออกไป คงจะเป็นแบบนั้นเท่านั้น
มาไวไปไว รถจักรยานสองคันถูกวางไว้บนกระบะท้ายรถบรรทุก
เย่จื้อเหิงขี่จักรยานมา นึกไม่ถึงว่าคราวนี้จะเร็วกว่าทุกครั้งที่ผ่านมาซึ่งต้องเดินบ้างรอรถขึ้นรถบ้าง ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็มาถึงตลาดค้าส่งเสื้อผ้า
"เสี่ยวฟาง ตอนนี้เราทำธุรกิจค้าขายเสื้อผ้า ต่อไปเงินที่หาได้ เธอหก ฉันสี่ หมายความว่า ทุกสิบหยวนที่หาได้ เธอเอาไปหกหยวน ฉันเอาสี่หยวน ต่อให้เป็นพี่น้องกัน เงินก็ต้องแบ่งให้ชัดเจน"