เย่จื้อเหิงถือโอกาสตอนมีแสงจันทร์เข็นรถจักรยานที่คุณพ่อเผยถืออยู่ออกมา เขายังอยู่ในอารมณ์ดีใจ จึงตอบออกไปโดยไม่ทันคิด
"เสี่ยวฟางเรียนแค่ถึงชั้นประถมปีที่สอง ที่บ้านก็ไม่มีหนังสือพิมพ์ให้อ่าน เธอรู้จักแค่ตัวอักษรง่ายๆ ไม่กี่ตัว คงแค่ถือเล่นๆ เท่านั้นแหละ"
คุณพ่อเผยฟังแล้วก็ขมวดคิ้ว เมื่อวานเขาเห็นกับตาว่าเสี่ยวฟางไล่สายตาอ่านหนังสือพิมพ์ทีละบรรทัด ท่าทางแบบนั้นไม่เหมือนคนที่อ่านไม่ออกเลย หรือตัวเองคิดมากไป?
เย่จื้อเหิงตักน้ำใส่กะละมังก่อน แล้วใช้ผ้าขี้ริ้วเช็ดรถอย่างละเอียด ตอนนี้เองคุณพ่อเผยถึงสังเกตเห็นว่าเย่จื้อเหิงใส่เสื้อคอเต่าทหารสีเขียวของหน่วยงานแบบที่เห็นในกรมทหารอยู่ เมื่อสองสามวันก่อนยังไม่เห็นเขาใส่เลย
"เสี่ยวเย่ เสื้อบนตัวแกน่ะไปได้มาจากไหน?"
คุณพ่อเผยแค่อยากรู้ความจริง ไม่อยากให้ในบ้านรับคนมือไม่สะอาดไว้
เย่จื้อเหิงพูดพลางเช็ดรถจักรยานไปด้วย "นี่เสื้อที่อาสะใภ้ให้ผมตอนบ่ายครับ บอกว่าเป็นเสื้อที่พี่ชายทั้งสามไม่ใส่แล้ว แต่ผมใส่พอดีเลยนะครับ"
ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง คุณพ่อเผยวางใจแล้วก็เดินเอามือไขว้หลังกลับเข้าห้อง แต่กลับเห็นเย่จื้อฟางนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่บนโซฟา
เขาหันกลับไปมองทางเสี่ยวเย่ที่กำลังอาศัยแสงไฟอยู่ข้างนอกเช็ดรถจักรยาน ใครกันแน่ที่กำลังโกหก? แล้วทำไมต้องโกหก?
เมื่อเขาเดินไปนั่งลงบนโซฟาแล้ว ก็หยิบหนังสือพิมพ์อีกฉบับขึ้นมาพลางถามส่งๆ ว่า "เสี่ยวฟาง พี่ชายสองของลูกบอกว่าลูกเรียนแค่ชั้นประถมปีที่สอง หนังสือเรียนของเช่าหนิงตั้งแต่เล็กจนโตแม่แกก็ไม่ได้ทิ้งนะ ไม่งั้นหาวันหลังพ่อจะเอาออกมา แล้วสอนลูกอ่านหนังสือดีไหม?"