เย่จื้อฟางได้คำตอบที่ต้องการแล้วก็กลับไปที่บ้านพักคนดูแลอีกครั้ง ชั้นแขวนเสื้อและไม้แขวนเสื้อที่ซื้อมาเป็นชุดถูกจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบ ทั้งหมดนี้เป็นฝีมือของเฉินตงผิงคนเดียว
หุ่นจำลองสองตัวที่ตั้งอยู่สองข้างในประตู ส่วนตอนนี้ยังไม่มีเสื้อผ้า เลยยังแต่งตัวให้หุ่นไม่ได้
ส่วนเคาน์เตอร์เก็บเงินนั้น มีหรือไม่มีก็ดูไม่กระทบอะไร แถมยังช่วยประหยัดเงินได้อีก
"เฉินตงผิง คุณเฝ้าอยู่ข้างหน้านะ ถ้ามีคนจากโรงงานเสื้อผ้าขับรถมาส่งของ ก็ไปเรียกฉันที่ห้อง ฉันจะถือโอกาสเก็บของให้เรียบร้อยแล้วพักสักหน่อย"
เย่จื้อฟางหาวแล้วเดินออกจากห้อง ที่แท้การต้องคอยคิดคอยกังวลทุกเรื่องมันเหนื่อยขนาดนี้ แต่ทุกอย่างก็คุ้มค่า
เย่จื้อฟางเก็บของได้เร็วไม่แพ้กัน เอาเสื้อผ้าตัวเองใส่ตู้เสื้อผ้า พร้อมกับเอกสารสำคัญอีกอย่างคือโฉนดบ้านที่เฉินตงผิงให้เธอเก็บรักษาไว้
ส่วนเครื่องนอนเดิมบนเตียง เธอผลักไปกองไว้ด้านใน แล้วปูผ้าปูที่นอนกับเครื่องนอนของตัวเอง นอนสบายกว่า อย่างน้อยก็รับประกันความสะอาดถูกหลักอนามัย
ไม่นาน เย่จื้อฟางก็นอนลงบนเตียงใหญ่ไม้หลีฮวาตัวใหม่ และผล็อยหลับไปจริง ๆ
ครั้งนี้เธอฝันถึงหลายสิ่งหลายอย่าง ฝันถึงพ่อแม่ในชาติก่อน และพ่อแม่ของร่างนี้ ไม่ว่าใครก็เฝ้าห่วงใยเธอตลอดเวลา ดูเหมือนเธอกับพวกท่านถูกกำหนดให้ต้องได้อยู่ด้วยกัน
จนกระทั่งบ่ายสี่โมง มีเสียงเคาะดังขึ้นที่หน้าต่างห้องปีกตะวันตก "พี่ พนักงานจากโรงงานเสื้อผ้ามาส่งของแล้ว"