ไม่ถามก็ไม่รู้ พอถามก็ตกใจเลย
อย่างเช่นเมื่อก่อนเธอสั่งกางเกงขาถักขนแกะ ราคารับของคือเจ็ดหยวน แต่ที่จริงห้าหยวนก็ได้แล้ว หรือเสื้อโค้ทกันลมผู้หญิง ราคาที่เธอรับของมาคือยี่สิบห้าหยวน ส่วนที่นี่แค่ยี่สิบหยวน
ข้อแตกต่างเดียวคือต้องรับของขั้นต่ำร้อยตัว ถ้าน้อยกว่านี้ก็ไม่ใช่ราคานี้
แต่สำหรับเย่จื้อฟางแล้ว เสื้อผ้าแต่ละแบบอย่างน้อยเธอก็ต้องรับมาห้าสิบชุด
ไม่นานเธอก็ตกลงกับพนักงานขายหน้างานของโรงงานเหล่านี้เรียบร้อย แน่นอนว่าให้โรงงานส่งของถึงที่ ถึงเวลานั้นเธอจ่ายค่าสินค้าทั้งหมดทีเดียว เรื่องดีแบบนี้พวกเขาย่อมยินดีอยู่แล้ว
เลือกแล้วเลือกอีก เย่จื้อฟางรับเสื้อผ้าคนละสองร้อยตัวจากสามโรงงานนี้ รวมแล้วค่าสินค้าของทั้งสามโรงงานก็สูงถึงหกพันหยวน
ถ้าไม่ใช่เพราะเงินในมือไม่มาก ไม่อย่างนั้นเธอคงรับเสื้อผ้าเพิ่มได้อีก แต่พอคิดอีกที เมื่อรวมกับโรงงานตัดเย็บที่ร่วมมือกับเธอ เสื้อผ้าทั้งหมดรวมกันก็ได้หนึ่งพันหกร้อยตัว พูดแล้วก็ถือว่าเสื้อผ้าพวกนี้เพียงพอแล้ว
ตลอดทาง เฉินตงผิงไม่เอ่ยปากเลย ที่แท้การค้าขายก็มีความซับซ้อนมากมายเช่นนี้ และเย่จื้อฟางยังแสดงออกว่าตนจะสร้างความร่วมมือระยะยาวกับพวกเขา ดังนั้นราคาจึงถูกให้ต่ำที่สุดแล้ว
“พี่ครับ เราไปไหนต่อดี” เฉินตงผิงถาม
เย่จื้อฟางคิดคำนวณว่าเงินที่เหลือไม่ถึงพันหยวนจะใช้อย่างไร ป้ายร้านต้องทำแน่นอน ชั้นวางของและหุ่นจำลองเสื้อผ้าต้องซื้อ ที่เหลือก็เป็นโต๊ะเก้าอี้ให้ลูกค้านั่งพัก ดูเหมือนวันนี้ทำได้ทั้งหมดเลย