เมื่อเย่จื้อเหิงตามหลี่จิ้งมาถึงชั้นสอง เขาก็เริ่มประหม่าขึ้นมาอีกครั้ง ก้มลงมองเสื้อผ้าที่สวมวันนี้ คิดว่าไม่น่ามีปัญหาอะไร
หลี่จิ้งเปิดประตูห้องหมายเลขสองของบ้าน อพาร์ตเมนต์นี้พ่อแม่ของเธอใช้ระยะเวลาการทำงานและตำแหน่งแรงงานตัวอย่างมาแลกเมื่อไม่กี่ปีก่อน
ต่อมาแม่ของเธอเกษียณและยกงานให้ลูกชาย ตอนนี้ลูกชายกับลูกสะใภ้รวมถึงพ่อของหลี่จิ้งต่างทำงานในรัฐวิสาหกิจขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง ผลประกอบการค่อนข้างดี
ไม่ใช่ว่าหลี่จิ้งไม่อยากทำงานในรัฐวิสาหกิจเช่นนี้ แต่ฝ่ายการเงินสำนักงานยังไม่ขาดคน ถ้าอยากเข้าก็ต้องเป็นแรงงานหญิง ดังนั้นหลี่จิ้งจึงเลือกโรงงานปัจจุบัน
เมื่อเข้ามาแล้ว เย่จื้อเหิงเห็นคนสองคนนั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น มองดูแล้วน่าจะเป็นพ่อแม่ของหลี่จิ้ง
“พ่อจ้ะ แม่จ้ะ นี่คือเย่จื้อเหิงที่ลูกเคยบอกพวกท่านไง”
เย่จื้อเหิงเอ่ยขึ้นว่า “สวัสดีครับคุณลุง คุณป้า มาเยี่ยมครั้งแรกก็ซื้อของติดไม้ติดมือมานิดหน่อย ผมวางไว้ตรงนี้นะครับ”
เข้ามาแล้ว เย่จื้อเหิงวางของในมือลงบนโต๊ะทานข้าว นอกจากโต๊ะอาหารแล้วยังมีโซฟาสามที่นั่งและเก้าอี้นวมอีกตัว ตอนนี้พ่อของหลี่จิ้งนั่งอยู่บนเก้าอี้นวม ข้าง ๆ วางแก้วเคลือบที่มีน้ำชาชงไว้ ยังพวยพุ่งด้วยไอร้อน
หลี่จิ้งดึงแขนเสื้อของเย่จื้อเหิงเบา ๆ ทั้งคู่นั่งลงบนโซฟา
มาเยี่ยมครั้งแรก เย่จื้อเหิงก็ไม่กล้ามองสำรวจห้องของพวกเขา ชั่วขณะนั้นไม่รู้จะพูดอะไรดี
ตรงกันข้าม แม่ของหลี่จิ้งถามขึ้นก่อน “เสี่ยวเย่จ๊ะ บ้านของหนูอยู่ที่ไหนจ๊ะ ตอนนี้ทำงานที่ไหน รายได้เดือนละเท่าไหร่”