หลังจากออกไปข้างนอก ทุกกองร้อยได้รับข่าวว่าวันนี้พักหนึ่งวัน ไม่ต้องเข้าร่วมการฝึกใด ๆ นอกจากนี้ บุคลากรที่จะออกไปปฏิบัติภารกิจภายนอก ให้ออกเดินทางหลังทานอาหารเย็นเสร็จ
เมื่อกลับถึงห้องทำงาน คุณพ่อเผยเองก็อยากรู้ว่าจะมีใครสมัครใจเลือกออกไปหรือไม่ จะได้ช่วยแก้ปัญหากังวลส่วนหนึ่งของตนลง นั่นคือจำนวนคนถึงหนึ่งพันหนึ่งร้อยกว่าคน ตนจะปลดใครให้อยู่ใครต่อนั้น เป็นเรื่องน่าปวดหัวจริง ๆ
ผลคือรอซ้ายรอขวา ไม่มีใครมาสักคน ก็บอกแล้วไม่ใช่หรือว่าถ้าอยากปลดประจำการหรือเปลี่ยนอาชีพก็ให้มาหาตนโดยตรง! หรือว่าทุกคนต่างไม่อยากออกไป
ครึ่งชั่วโมงต่อมา คนแรกที่มาเคาะประตูห้องทำงานของนายพลจัตวาเผยกลับเป็นคนจากกองพันรบ ไม่ว่าจะเป็นกองพันไหนก็ถือว่าช่วยแก้ปัญหากังวลส่วนหนึ่งของตนได้
คุณพ่อเผยมองคนสองคนตรงหน้า เนื่องจากในกรมทหารมีคนมากมาย ตนเองก็คงรู้จักทุกคนไม่ได้
แต่ครั้งนี้พูดจาเกรงใจขึ้นไม่น้อย "สหายน้อยสองคน พวกเธอมาหาฉันเพราะอยากเสนอเรื่องปลดประจำการใช่ไหม? บอกเหตุผลได้ไหม?"
จ้าวต้าซานคิดว่าตัวเองพูดจาซื่อบื้อ จึงมองไปที่ซุนเผิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ซุนเผิงกลับทำความเคารพแบบทหารอย่างเปิดเผย จ้าวต้าซานช้ากว่าครึ่งจังหวะก็ทำความเคารพตาม
"นายพลจัตวาเผย ผมคือซุนเผิง ทหารประจำหมู่หนึ่งแถวหนึ่งภายใต้การนำของผู้บังคับกองร้อยเผยเช่าอู่แห่งกองพันทหารราบ คนข้าง ๆ ผมชื่อจ้าวต้าซาน ก็เป็นบุคลากรที่ออกไปปฏิบัติภารกิจภายนอกครั้งนี้เช่นกัน เมื่อฟังคำพูดของท่านเมื่อครู่ ประกอบกับพิจารณาว่าพวกเราสองคนเข้าประจำการมาได้สองปีแล้วก็นับว่าเป็นทหารเก่า นายทหารระดับสูงจำเป็นต้องลดกำลังพล เราเสนอปลดประจำการด้วยความสมัครใจเสียเลยดีกว่า จะได้ไม่เพิ่มภาระให้ประเทศชาติ ไม่ว่าจะไปประจำในตำแหน่งใด พวกเราก็จะไม่ทำให้กรมทหารต้องอับอาย นับจากวินาทีที่สวมเครื่องแบบทหารนี้ พวกเราก็ไม่เคยเสียใจเลย ที่ไหนต้องการผมก็ไปที่นั่น และยอมรับการจัดการของกรมทหารแต่โดยดี"