เย่จื้อฟางไม่มีอะไรจะพูดกับความคิดของพี่ชายสองแล้ว แต่ตอนนี้เธอยังเป็นเด็กที่มีไอคิวแค่แปดขวบ ก็ต้องค่อย ๆ ชี้นำไป
"พี่ชายสอง ยังไงพี่ก็มีเงินอยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นเราลองซื้อมาขายสักห้าตัวก่อน ถ้าขายไม่ออกก็เอากลับไปขายให้คนในหมู่บ้านตอนกลับ ถ้าขายได้เราก็ได้เงินไม่ใช่เหรอ? แน่นอนว่าฉันต้องเอาตัวสีแดงที่เป็นเสื้อแขนยาวบุบางหนึ่งตัวนะ"
ภายใต้การออดอ้อนของเย่จื้อฟาง พี่ชายสอง เย่จื้อเหิง ครุ่นคิดอย่างจริงจัง เขาไม่เคยค้าขายมาก่อนเลย แต่ถ้าน้องเล็กบอกว่าได้ ก็ลองดูก่อน
"เสี่ยวฟาง ในเมื่อเธอพูดแบบนั้น เราก็ลองดูก็ได้ แต่พี่ชายสองก็เลือกเสื้อผ้าไม่เป็นนะ!"
ปัญหาหลายอย่างรุมเร้าเย่จื้อเหิง ตั้งแต่เล็กจนโตเสื้อผ้าของเขาแม่เป็นคนจัดหาให้ทั้งนั้น ไม่เคยต้องให้เขามาคอยกังวลเลยสักครั้ง
เย่จื้อฟางมองพี่ชายสองด้วยสายตาเหมือนมองคนซื่อบื้อ พี่ชายสองก็ซื่อเกินไปแล้ว ถ้าบอกว่าตัวเองจับพี่ชายสองไปขาย เขาก็ยังช่วยนับเงินให้เธออีก
คราวนี้เป็นเย่จื้อฟางที่จูงมือเย่จื้อเหิงเดินเข้าไปในตลาด เมื่อกี้พวกเขาก็เดินวนมาหนึ่งรอบแล้ว ราคาร้านไหนถูกแพงเธอรู้หมดอย่างชัดเจน
เมื่อไรที่ถอนหมั้นไปแล้ว ยังไงก็ต้องมาทำธุรกิจเล็ก ๆ ในกรุงปักกิ่ง เริ่มจากการทำธุรกิจเสื้อผ้าก็ดีเหมือนกัน แน่นอนว่าเธอถนัดด้านการออกแบบเสื้อผ้ามากกว่า คือการออกแบบเสื้อผ้าที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ซึ่งนั่นก็เป็นเรื่องที่ไว้ค่อยคิดภายหลัง
เย่จื้อเหิงเดินตามน้องสาวเข้าไปในตลาดอย่างงง ๆ มีหลายครั้งอยากเดินขึ้นหน้าไปบังผู้คนให้น้องสาว แต่ตัวเองก็ไม่รู้จะไปเอาเสื้อผ้าขายส่งที่ร้านไหน
เลี้ยวซ้ายที เลี้ยวขวาที เย่จื้อเหิงตามอยู่ข้างหลังจนมึนงง น้องสาวจะพาตัวเองไปเอาเสื้อผ้าขายส่งที่ร้านไหนกันแน่