ทันใดนั้นเผยเช่าถิงก็หันกลับมามองแม่ของเผยเช่าหนิงที่นั่งดูละครโทรทัศน์อยู่ที่โซฟา แล้วเอ่ยว่า "แม่ พี่น้องตระกูลเย่สองคนนี่ไม่มีใครอยู่ในสายตาเลยหรือไง? ถือว่าที่นี่เป็นบ้านตัวเองเลยสิ อยากไปก็ไป อยากกลับก็กลับ ไม่แม้แต่จะบอกให้รู้สักคำ"
เดิมทีอารมณ์ก็ไม่ค่อยดีอยู่แล้ว เผยเช่าถิงโกรธขึ้นมาเต็มที่ ทั้งที่เขายังไม่รู้เหตุผลที่แท้จริง ก็รีบสรุปจากที่ตัวเองเห็น
"อ๋อ ก็พ่อแกนั่นแหละที่จะให้อยู่ แม่จะไปทำอะไรได้ล่ะ?"
ความอัดอั้นของแม่ของเผยเช่าหนิง ในสายตาของเผยเช่าถิงกลับกลายเป็นหลักฐานว่าพี่น้องตระกูลเย่กำลังรังแกครอบครัวของเขา
ไม่นาน เขาผลักประตูเดินเข้าไป เพิ่งลงบันไดไปสองขั้นก็มาปะทะกับเย่จื้อเหิงที่เปลี่ยนชุดใหม่แล้ว ที่เห็นได้ชัดว่าชุดที่เขาใส่คือชุดที่ตนเองเคยใส่ เพราะตรงชายเสื้อมีรูเล็ก ๆ
"แก ถอดชุดออกเดี๋ยวนี้ ใครอนุญาตให้ขโมยเสื้อผ้าฉันมาใส่? รู้อยู่แล้วว่าคนบ้านนอกอย่างพวกแกมือถือสากปากถือศีล พอมาอยู่บ้านฉันได้ไม่กี่วันก็โผล่หัวออกมาเสียแล้ว ขโมยมาครบเซ็ตเลยนะ เสื้อ กางเกง รองเท้า แกไม่ได้ขโมยกางเกงในฉันไปด้วยใช่ไหม?" เผยเช่าถิงยืนอยู่ตรงนั้น พูดจาโอหัง
ความจริงเย่จื้อเหิงก็เป็นคนสะอาดเรียบร้อย เมื่อก่อนกลับจากทำงานในไร่สิ่งแรกที่ทำคืออาบน้ำ แล้วซักผ้าที่ใส่มาตอนกลางวัน เพื่อไม่ให้ตัวมีกลิ่นเหงื่อ
แต่ตอนนี้เป็นครั้งแรกที่ถูกคนอื่นพูดกับตัวเองด้วยน้ำเสียงแบบนี้ เขาเองก็ไม่รู้ว่าชุดที่ตัวเองใส่อยู่เป็นของใคร แต่ของพวกนี้แม่ของเผยเช่าหนิงเป็นคนหยิบมาให้เขาเอง ไม่ได้ขโมย