เช้าวันนี้กว่าจะตกลงกันได้ เย่จื้อเหิงถึงยอมให้น้องสาวซักเสื้อผ้าให้เขา แต่เดิมเขาซักเสื้อผ้าด้วยมือมาตลอด แต่นี่ที่บ้านซื้อเครื่องซักผ้ามาแล้วยังจะต้องซักมืออีก นั่นมันก็ลำบากเปล่า ๆ โดยใช่เหตุน่ะสิ!
"เสี่ยวฟาง ไม่งั้นพี่ซักมือเองดีกว่านะ? พี่ซักมือก็สะอาดดีเหมือนกันนะ"
เย่จื้อเหิงทำท่าลำบากใจ กอดกองเสื้อผ้าที่เปลี่ยนออกมาและจะต้องซัก วันนี้ถ้าเป็นวันหยุดเขาก็คงซักเสื้อผ้าอยู่ที่บ้านนี่แหละ แต่ผู้บังคับบัญชาสั่งให้เขาทำงานวันนี้ ก็รอให้เลิกงานแล้วกลับบ้านมาตอนเย็นค่อยซักก็ได้
ตรงกันข้าม เย่จื้อฟางคราวนี้ไม่ได้รังเกียจอะไร แน่นอนว่าสิ่งที่เธอคิดคือเอาเสื้อผ้าสกปรกของพี่ชายสองกับเสื้อผ้าสกปรกของเฉินตงผิงมาซักรวมกัน ยังไงก็ห้ามซักปนกันเด็ดขาด สำหรับข้อนี้เธอรับไม่ได้จริง ๆ
"พี่ชายสอง ที่บ้านเราก็ซื้อเครื่องซักผ้ามาแล้ว ต่อจากนี้เสื้อผ้าของทุกคนในบ้านก็ใช้เครื่องซักผ้าซักเถอะนะคะ ถ้าพวกคุณใช้ไม่เป็นเดี๋ยวหนูใช้เอง เมื่อก่อนพี่ดูแลหนูตลอด ตอนนี้ก็ถึงตาหนูดูแลพี่บ้างแล้วล่ะ แน่นอนว่าเรื่องทำกับข้าวยังต้องเป็นหน้าที่พี่นะ อย่างนี้หนูทำไม่เป็น"
แต่ละคนย่อมเชี่ยวชาญในสิ่งที่ตัวเองถนัด เย่จื้อฟางเองก็รู้จักตัวเองดี เรื่องกินน่ะเธอถนัด แต่ถ้าพูดถึงเรื่องทำกับข้าวล่ะก็ เธอนี่มืดแปดด้านจริง ๆ
ในที่สุดเสื้อผ้าสกปรกพวกนั้นก็ถูกใส่ลงในถุงดำ แน่นอนว่ารวมถึงเสื้อผ้าสกปรกของเฉินตงผิงที่ใส่มาทั้งอาทิตย์ด้วย
เย่จื้อฟางเห็นว่าทุกคนไม่มีท่าทีว่าจะไปไหน ก็ไม่ได้ขัดขวางพวกเขาที่ยืนดูกันตรงนั้น