ไม่ใช่ว่าเย่จื้อฟางไม่อยากฝากเงินไว้ที่ธนาคาร แต่การจะฝากเงินต้องมีเอกสาร บัตรประจำตัวนายทหาร บัตรทหาร บัตรตำรวจก็ได้ แต่เธอไม่มีสิ่งเหล่านี้เลยสักอย่าง
เอกสารสำคัญอีกอย่างคือทะเบียนบ้าน แต่น่าเสียดายที่ทะเบียนบ้านยังอยู่ที่บ้านในชนบท นั่นหมายความว่าเย่จื้อฟางไม่มีสิทธิ์เปิดบัญชีธนาคาร
ไม่นานเย่จื้อฟางก็ตามคนสองคนข้างหน้าเข้าไปในสถานีตำรวจ เธอยังไม่รู้เลยว่าสองคนนั้นชื่ออะไร
บางทีเผยเช่าจวินอาจเล่าขั้นตอนบนรถให้สหายข้างในฟังแล้ว เย่จื้อฟางคิดว่าตัวเองคงต้องถูกสอบปากคำโดยละเอียด แต่กลับเห็นเจ้าหน้าที่ยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งมาให้ บนนั้นเขียนลำดับเหตุการณ์บนรถไว้อย่างชัดเจน
ตายละ ผู้ชายคนนี้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดเลยหรือเปล่า แล้วทำไมเมื่อกี้ถึงไม่ออกมาห้ามก่อน
เย่จื้อฟางถลึงตาใส่เผยเช่าจวิน ก่อนหยิบปากกาขึ้นมาเซ็นชื่อด้านล่าง ลายมือตัวเล็กที่สวยงามของเธอยิ่งทำให้ลายมือของเจ้าหน้าที่ดูแย่หนักขึ้นไปอีก
"สหาย ส่งตัวให้พวกเราก็พอแล้ว พวกคุณไปได้แล้ว"
คำพูดนี้เจ้าหน้าที่พูดกับเย่จื้อฟางและเฉินตงผิง อารมณ์ดีของเย่จื้อฟางพลันพังทลาย เธอไม่อยากถามเผยเช่าจวินด้วยซ้ำว่าชื่ออะไร ใจคนผู้นี้ช่างเลวจริงๆ
เพิ่งก้าวพ้นประตูออกมา เย่จื้อฟางก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังมาจากข้างหลัง "สหายเย่ รอก่อน"