ไอ้หัวโล้นมีลูกน้องหกเจ็ดคนยืนเรียงแถวอยู่ด้านหลัง หน้าตาบูดบึ้งเหมือนมางานศพ
หลินเฟิงลุกขึ้นยืน ฮั่วซานซานยังเกาะแขนเสื้อเขาไม่ปล่อย ตัวเธอหดอยู่ข้างหลังเขาทั้งตัว
“แกเป็นใคร?” หลินเฟิงถาม
ไอ้หัวโล้นเอียงคอมองเขา ตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วจากเท้าขึ้นหัว เหมือนดูสัตว์เลี้ยง
มันเม้มปากล่าง เผยสีหน้าที่คิดว่าน่ากลัวแต่จริง ๆ แล้วชวนต่อยมาก
มันชี้ไปที่สร้อยทองบนอก แล้วชี้ไปทางลูกน้องข้างหลัง เริ่มแนะนำตัว
“พี่ ๆ ในวงการเรียกฉันว่าเสือดาว เห็นรอยสักนี่ไหม? ค่าสักทั้งตัวนี่ซื้อชีวิตแกได้เลย รู้นะ? แถวเจียมู่ซือนี่ แกลองไปถามดู ใครบ้างไม่รู้จักพี่เสือ?”
มันหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วสายตาก็มาจับที่ฮั่วซานซาน “ผู้หญิงคนนี้เมื่อวาน ฉันเรียกเธอ นั่งได้ครึ่งเดียวก็หนีไป แม่ง ฉันจ่ายตังค์แล้ว เธอมาแหกหน้าใส่ฉัน?”
ฮั่วซานซานหน้าซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริก พูดอะไรไม่ออก
เมื่อวานถ้าไม่ใช่เพราะคนนี้ลวนลามเธอ แล้วยังกรอกเหล้าให้ เธอก็คงไม่หนี
เพราะเรื่องนี้แหละ มามี้ยังปรับเธอไปร้อยนึง! เมื่อวานไม่ได้เงินสักบาท แถมยังติดลบอีกร้อย
เสือดาวยิ่งพูดยิ่งได้ใจ เสียงดังน้ำลายกระเด็นไปไกล:
“ทำงานแบบนี้ ยังจะมาเสแสร้งใส่อีก เมื่อวานฉันแค่แตะแกหน่อย แกก็หลบ อยู่ห่างฉันตั้งแปดวา เหมือนฉันเป็นโรคติดต่อ”
มันหัวเราะเย็น สายตาหันไปทางหลินเฟิง “วันนี้ดีนะ เข้ามาคลอเคลียไหล่ไอ้หน้าขาวนี่เอง แกก็แค่นังแพศยาที่ชอบคนหล่อ”
“เมื่อวานถือว่าแกวิ่งเร็ว เลยจับไม่ได้ วันนี้ฉันจะจัดการแกให้ได้ ให้แกรู้จักเสแสร้งกับฉัน”