บรรยากาศในห้องส่วนตัวยิ่งคึกคักขึ้นเรื่อย ๆ
หวังเหล่ยถอดเสื้อนอกออกแล้ว เหลือเพียงเสื้อกล้ามสีขาวตัวเดียว ยืนบนโต๊ะกาแฟร้องเพลง "ตายก็ต้องรัก" พอถึงท่อนเสียงสูง หน้าแดงก่ำเบ่งเหมือนท้องผูก แต่ก็เอื้อมไม่ถึงสักที
เสือยิ่งตลกใหญ่ เขากระตุกแขนสาวรัสเซีย บอกจะขอดมรักแร้ว่ามีกลิ่นตัวหรือเปล่า
เขาได้ยินว่าฝรั่งกลิ่นตัวแรง เป็นพวกมีกลิ่นกายกันทั้งนั้น วันนี้เลยจะลองพิสูจน์ให้เห็นกับตาว่าหนักหนาแค่ไหน
หลินเฟิงมองความวุ่นวายในห้อง มุมปากยกยิ้ม
เขาก้มลงมองฮั่วซานซาน เธอพิงไหล่เขาใกล้จะหลับแล้ว หายใจสม่ำเสมอ ขนตาแผ่วไหว
เขาเอื้อมมือไปปัดปอยผมที่ปรกหน้าเธอไปทัดหลังหูเบา ๆ
ตอนนั้นเอง หวังเหล่ยกระโดดลงจากโต๊ะกาแฟ ถือแก้วเหล้าเข้ามาใกล้หลินเฟิง หน้าแดงเหมือนก้นลิง:
"พี่เฟิง ผมขอคารวะแก้วนึง!"
หลินเฟิงยกแก้วชนกับเขาเบา ๆ
หวังเหล่ยดื่มรวดเดียวหมดแก้ว เรอออกมา: "พี่เฟิง ต่อไปผมขอทำงานกับพี่นะ ไปไหนไปกัน"
"ไม่ตามพี่เสือแล้วเหรอ?"
"ก็ตาม! พี่เสือก็ตามพี่เฟิง ผมก็ตามพี่เฟิง พวกเราตามพี่เฟิงหมดแหละ" ลิ้นหวังเหล่ยใหญ่จนพูดไม่ชัด แต่แววตาจริงจังมาก "พี่เฟิงใจป้ำ ทำงานด้วยแล้วได้เงิน แถมยังสนุกอีก"
หลินเฟิงหัวเราะ: "พอแล้ว ไปเล่นเถอะ"
หวังเหล่ยเรออีกที หันไปหาสาวแซ่บผมทองต่อ
ฮั่วซานซานถูกเสียงดังปลุก ขยี้ตาแล้วยืดตัวขึ้น เธอมองไปรอบ ๆ แล้วมองหลินเฟิง หน้าก็แดงอีกแล้ว