รถจอดหน้าโรงเรียนอาชีวะฮว่า-หนาน ซุนเสี่ยวลี่ค่อย ๆ ปลดเข็มขัดนิรภัยอย่างอ้อยอิ่ง
“คือ...” เธอก้มหน้า เสียงเบาราวกับยุง “นายจะมาหาฉันใช่มั้ย”
หลินเฟิงมองท่าทางเหมือนภรรยาตัวน้อย ๆ ของเธอ แล้วใจอ่อนยวบ ยกมือขึ้นโยกหัวเธอ
“สบายใจได้นะที่รัก เดี๋ยวโทรคุยกัน”
ซุนเสี่ยวลี่เงยหน้าขึ้น ดวงตาเป็นประกาย มุมปากยกขึ้นอย่างอดไม่อยู่ “งั้นตกลงแล้วนะ ห้ามโกหก”
“ไม่โกหกหรอก”
เธอหอมแก้มหลินเฟิงทีหนึ่ง แล้วจึงผลักประตูรถ ลงไปโบกมือให้ ก่อนวิ่งจ้ำเข้าไปในประตูโรงเรียน
หลี่น่าก็ลงจากเบาะหลังมาด้วย โบกมือให้เสือ “พี่เสือ อย่าลืมโทรหาฉันนะ!”
เสือยิ้มร่าพยักหน้า หลินเฟิงเหยียบคันเร่ง ออดี้พุ่งทะยานออกไป
รถขับไปไกลแล้ว จู่ ๆ สีหน้ายิ้มร่าของเสือก็ค้างแข็ง เขาตบหน้าผากตัวเองฉาด
“ให้ตายสิ! เบอร์โทรเธอเรายังไม่มีเลยนี่หว่า!”
หลินเฟิงมองเขาจากกระจกมองหลัง อึ้งพูดไม่ออก
“นายกับเธอเมื่อคืนก็ถึงขั้นนั้นแล้ว ไม่ได้ขอเบอร์กันเหรอ”
เสือถลึงตาค้าง “เออว่ะ! ลืม...”
หลินเฟิงหัวเราะ “หลี่น่าก็น่าจะลืมเหมือนกัน ยังให้นายโทรหาเธออีก นี่มันใช่เลย เนื้อคู่กันจริง ๆ!”
เสือร้อนใจลนลาน “แล้วทำไงดีวะ? พี่เฟิง ช่วยถามซุนเสี่ยวลี่ให้หน่อยดิ ให้เธอบอกหลี่น่าที”
หลินเฟิงโบกมือ “ได้ ๆ เดี๋ยวกลับไปถามให้ ส่งนายกลับก่อนนะ ไปเหยเหมินเหมือนเดิม”
เสือพยักหน้าเหม่อลอย
ไม่นาน หลินเฟิงก็ทิ้งเสือไว้หน้าเว็บเหยเหมิน แล้วขับรถไปบ้านคุณยาย
เมืองอำเภอฮว่าหนานไม่ใหญ่ จากฝั่งตะวันออกไปตะวันตกก็แค่สิบนาทีกว่า ๆ
ออดี้ A6 ของเขา ในเมืองเล็ก ๆ สมัยนี้ค่อนข้างสะดุดตา ระหว่างทางมีคนมองตามเยอะ