หลินเฟิงจ้องหน้าฮั่วซานซานที่เปื้อนน้ำตา สมองเดือดพล่านราวกับหม้อต้ม จีพียูแทบละลาย
จะสั่งหรือไม่สั่ง?
แกล้งทำเป็นไม่เห็น?
แต่ดูจากท่าทางของเธอ ชัดเจนว่ามีความลำบากใจ
หรือจะเป็น: พ่อเล่นพนัน แม่ป่วย น้องยังเล็ก ภาระทั้งครอบครัวตกอยู่ที่เธอคนเดียว?
เธอพูดมาขนาดนั้นแล้ว—“ขอร้องอย่าบอกโรงเรียน” เห็นได้ชัดว่าขอร้องให้เขาทำเป็นไม่เห็น
ตามหลักแล้ว ครูกับศิษย์กันมา เขาควรหมุนตัวเดินจากไป ทิ้งกางเกงในไว้ให้เธอ
แต่กางเกงในนี่... เอ่อ... ไม่ใช่
โอกาสนี้มันหายากเกินไป
ฮั่วซานซานหอมจริง หน้าตาก็สวยจริง เธอคือสาวในฝันของนักเรียนชายชั้น ม.6 ทั้งโรงเรียน
เรื่องที่ปกติทำได้แค่ฝัน ตอนนี้ยืนอยู่ตรงหน้าเป็นๆ ใส่กระโปรงสั้นสีดำ เสื้อเชิ้ตสีขาว อกติดเบอร์สามสิบแปด น้ำตาคลอเบ้า
ฮอร์โมนกับความใคร่ของหลินเฟิงจับมือกันเปิดประชุม เหตุผลถูกโดดเดี่ยว สิบวินาทีโหวตผ่าน
ต้องสั่ง
“เบอร์สามสิบแปดอยู่ต่อ คนอื่นออกไปข้างนอก!”
ในห้องส่วนตัวเงียบไปชั่วขณะ หวังเหล่ยทำลูกเต๋าหล่นมือ เพื่อนๆ หันขวับมามองเขาพร้อมกัน ราวกับมองวีรบุรุษ
เมื่อครู่ที่หลินเฟิงตะโกนว่าครูฮั่วนั้น ทุกคนได้ยินกันชัดเจน
ฮั่วซานซานเองก็ตะลึง เธอเบิกตากว้างมองหลินเฟิง ริมฝีปากสั่นระริก ในใจคงกำลังด่า: “ฉันพูดมาขนาดนี้แล้ว แกล้งทำเป็นไม่เห็นก็ได้นี่ แม่งยังจะสั่งฉันอีก? แกไม่อาย ฉันยังอายเลย!”
มาม่าซังไม่สนใจเรื่องพวกนั้น ยิ้มร่าราวกับเก็บเงินได้ เดินบิดสะโพกอวบเข้ามา คว้าไหล่ฮั่วซานซาน:
“มีรสนิยม! เธอเป็นคนมีการศึกษาสูงสุดของที่นี่ ภาษาอังกฤษดีมาก เดี๋ยวให้เธอร้องเพลงอังกฤษให้ฟังนะ”