หลังจากไปส่งแฟนสาวทั้งสี่คน ออดี้ A6 ก็ขับออกจากตรอก มุ่งสู่ถนนวงแหวนรอบสี่
เวลายังเช้าอยู่ หลินเฟิงแวะร้านตัดสูทแห่งหนึ่งที่เจียงกั๋วเหมินก่อน สั่งตัดไว้เมื่อสี่วันก่อน ช่างตัดสูทอาวุโสแซ่โจว เป็นคนเซี่ยงไฮ้ ฝีมือมีชื่อเสียงพอสมควรในเมืองหลวง ราคาชุดละสองพันกว่าหยวน
สูทสีน้ำเงินเข้มแขวนอยู่ในห้องลองชุด เนื้อผ้าเมื่อสัมผัสลื่นมือราวกับน้ำ
หลินเฟิงเปลี่ยนชุดแล้วส่องกระจก ปรับเนคไทให้เรียบร้อย กระดุมโลหะที่ปลายแขนเสื้อสะท้อนแสงไฟระยิบระยับ
ช่างโจวมองเขาผ่านแว่นสายตายาวแล้วชมว่า “หนุ่มหล่อเชียวนะ! คืนนี้มีงานใหญ่รึไง?”
หลินเฟิงตอบว่า “ไปงานการกุศลน่ะครับ”
ช่างโจวพยักหน้า ช่วยดึงชายเสื้อให้เขา “หุ่นดีแบบนี้ใส่อะไรก็ดูดีไปหมด ถ้าใส่แล้วหล่อละก็ อย่าลืมแนะนำลูกค้ามาให้ผมเยอะๆนะ”
หลินเฟิงโบกมือ “ฝีมือระดับอาจารย์อย่างนี้ยังขาดลูกค้าอีกเหรอครับ! ไปก่อนนะครับ”
นอกวงแหวนรอบห้า หลินเฟิงเลี้ยวเข้าไปในถนนที่มีต้นไม้ร่มรื่นสองข้างทาง ต้นแปะก๊วยเหลืองอร่ามไปทั้งถนน ใบไม้ร่วงหล่นปกคลุมพื้น ล้อรถบดทับดังซ่าๆ
สุดถนนเป็นซุ้มประตูหินสลักตัวอักษรสีทองอร่ามว่า “เซียวจิ่งหลานถิง” ดูยิ่งใหญ่และทรงพลัง
เมื่อขับมาถึงหน้าโรงแรม หลินเฟิงก็ต้องตะลึง
บริเวณรอบโรงแรมเต็มไปด้วยรถยนต์หรูหรามากมาย
เฟอร์รารี่ 599, ลัมโบร์กินี กัลลาร์โด, แมคลาเรน เอสแอลอาร์, โรลส์-รอยซ์ แฟนท่อม มากกว่าสิบคัน
เขายังเห็นรถฮัมเมอร์ H2 รุ่นลิมิเต็ดอิดิชั่นที่ติดเกราะทั้งคัน ป้องกันกระสุนและระเบิด หนักถึงหกตัน
ที่มุมหนึ่งยังจอดรถลินคอล์นรุ่นยาวสองคันสีดำและสีขาว
ที่สะดุดตาที่สุดคือรถเมย์บัค 62เอสสีดำที่จอดอยู่ตรงกลาง ตัวรถยาวกว่าหกเมตร เจ้าของต้องเป็นผู้มีรสนิยมและมีอำนาจอย่างแน่นอน