ทางเดินคนพลุกพล่าน หลินเฟิงเดินตามหลังกู้หานเสวี่ย ฝ่าฝูงชนไป
คนข้างหน้าแหวกทางให้เอง ไม่ได้ให้เขา แต่ให้กู้หานเสวี่ย ใบหน้าเย็นชาเหมือนไม่ต้อนรับใครของเธอ เดินไปไหนก็เคลียร์พื้นที่ได้ทุกที่
ห้องทำงานอยู่ชั้นสาม เปิดประตูอยู่
กู้หานเสวี่ยเดินเข้าไป โยนเอกสารการสอนลงบนโต๊ะ ทรุดตัวลงเก้าอี้ เอามือกอดอก ไขว่ห้าง
กู้หานเสวี่ย
เธอโดนนักเรียนจีบ เธอโกรธมาก
หลินเฟิงเดินตามเข้าไป ไม่รอให้เธอพูด ลากเก้าอี้ตัวหนึ่งมานั่งตรงข้ามเธอ ใกล้มาก จนได้กลิ่นหอมวานิลลาจาง ๆ จากตัวเธอ
กู้หานเสวี่ยมองเขา อยากให้เขานั่งไกล ๆ อ้าปากแล้วก็เลิก
"ทำไมตอนเรียนนายจ้องฉันตลอดเลย" นิ้วชี้ของกู้หานเสวี่ยเคาะลงบนโต๊ะสองทีโดยไม่รู้ตัว น้ำเสียงพยายามคงความเคร่งขรึม
หลินเฟิงพิงพนักเก้าอี้ มือล้วงกระเป๋าเสื้อฮู้ด น้ำเสียงสบาย ๆ เหมือนคุยกับเพื่อน "อาจารย์เป็นอาจารย์ ผมไม่มองอาจารย์จะให้มองใคร มองคนอื่นอาจารย์ก็ไม่ยอมหรอก"
กู้หานเสวี่ยพูดไม่ออกไปครู่หนึ่ง ขมวดคิ้ว "แต่สายตานายมันไม่ปกติ นายมองฉันแบบนี้ตลอด ฉันสอนหนังสือไม่ถูกเลย"