งานเลี้ยงอาหารค่ำสิ้นสุดลง ส่วนการประมูลก็เริ่มต้นขึ้น
แสงไฟในห้องจัดงานหรี่ลง เหลือเพียงลำแสงเดียวที่ส่องลงบนแท่นประมูล ผู้ดำเนินการประมูลเป็นชายอายุราวห้าสิบปี สวมทักซิโด้สีดำ เสียงดังฟังชัดและมีท่าทางโอ้อวดเล็กน้อย ราวกับกำลังแสดงละคร
“ท่านสุภาพบุรุษและสุภาพสตรี! รู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้พบทุกท่าน งานการกุศลครั้งนี้เป็นการระดมทุนผ่านการประมูล และผมคือผู้ดำเนินการประมูลของงานนี้”
มีเสียงปรบมือเบา ๆ ดังแว่วมาจากด้านล่าง แทบไม่ได้ยินเลยด้วยซ้ำ ทุกคนมองเขาอย่างสุภาพ แต่ไม่มีใครสนใจเขาจริงจัง เป็นเพียงมารยาทเท่านั้น
ผู้ดำเนินการประมูลก็ไม่ได้สนใจเช่นกัน เพราะชินเสียแล้ว เขาพูดต่อไปอย่างไม่หยุดหย่อนว่า “ก่อนที่การประมูลจะเริ่มขึ้น เราควรขอบคุณบุคคลท่านหนึ่งก่อน”
“เขาคือผู้ที่ทำให้แขกผู้มีเกียรติทุกท่านมารวมตัวกันที่นี่ได้ท่ามกลางภารกิจอันยุ่งเหยิง ใช่แล้ว เขาคือคนที่ทำการกุศลโดยไม่เคยลังเล ประธานเครือเซียวซื่อกรุ๊ป ผู้กุมบังเหียนตระกูลเซียว เซียววั่นซาน”
คราวนี้ เสียงปรบมือจากด้านล่างก็ดังขึ้นอย่างอบอุ่นในที่สุด
“ตอนนี้ขอเชิญท่านเซียววั่นซาน ผู้จัดการใหญ่เซียวขึ้นมากล่าวสักสองสามคำครับ”
เสียงปรบมือดังกึกก้องจากด้านล่าง ไม่ยอมหยุด
ขณะนั้น ชายคนหนึ่งซึ่งนั่งอยู่แถวแรกก็ลุกขึ้นยืน เขาไม่ได้ขึ้นไปบนเวทีในทันที แต่หันกลับไปโบกมือทักทายทุกคนก่อนเพื่อแสดงความเคารพ จากนั้นจึงติดกระดุมสูทแล้วเดินขึ้นเวที
เขาอายุประมาณห้าสิบปี ผมย้อมสีดำสนิทเงางาม หวีเสยข้าง แต่งกายด้วยสูทผูกเนกไท รูปร่างค่อนข้างท้วมเล็กน้อย
เขาหยิบไมโครโฟนขึ้นมา น้ำเสียงเรียบง่าย “คำพูดอ้อมค้อมผมจะไม่พูดมากนะ ทุกคนก็รู้จักกันดีอยู่แล้ว ของที่นำมาประมูลในครั้งนี้ก็เป็นของสะสมของเพื่อน ๆ ทุกท่าน บางชิ้นก็มีค่ามาก บางชิ้นก็มีคุณค่าทางจิตใจ และบางชิ้นก็มีความหมาย เงินที่ได้จากการประมูลทั้งหมดจะบริจาคให้พื้นที่ห่างไกลที่ยากจน”