“เจ็บไหม” หลินเฟิงถาม ปลายนิ้วแตะแก้มที่บวมขึ้นของเธอเบา ๆ
“อืม” จางหมิ่นตอบเสียงอู้อี้
“เขาเคยตีเธอมาก่อนหรือเปล่า”
จางหมิ่นไม่พูดอะไร
หลินเฟิงรู้คำตอบแล้ว มือก็ยิ่งเบามือขึ้นอีก
“ฉันไม่อยากกลับไปแล้ว” จางหมิ่นพูดขึ้นกะทันหัน เสียงแผ่วเบา แต่หนักแน่น
หลินเฟิงกอดเธอแน่นขึ้น ลูบผมเธอ
“ไม่กลับก็ไม่กลับ จะหย่าไม่หย่าก็เรื่องของเธอ แต่ถ้าเธอไม่มีที่ไป ฉันจะหาที่ให้”
จางหมิ่นเงยหน้าขึ้น ขอบตาแดงอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ร้องไห้ “จริงเหรอ นายไม่รังเกียจที่ฉันเป็นผู้หญิงที่เคยแต่งงานแล้วเหรอ”
หลินเฟิงยิ้มจาง ๆ “จะรังเกียจอะไร ฉันต้องขอบคุณเขาด้วยซ้ำที่ช่วยปรนนิบัติเธอมาจนดีขนาดนี้”
จางหมิ่นยิ้มอ่อนโยน “นายนี่มันแย่จริง ไม่พูดถึงเขาแล้ว”
“อืม”
ทั้งคู่สบตากันสองสามวินาที
จางหมิ่นซบหน้าลงที่ซอกคอเขา ริมฝีปากแนบกับผิวหนัง เสียงนุ่มนวลชวนหลงใหล “สองสามวันนี้ฉันคิดถึงนายนะ”
“คิดถึงมากแค่ไหน”
“คิดถึงจนนอนไม่หลับ ต่อให้หลับไป ในฝันก็เป็นนาย”
หลินเฟิงโอบเอวเธอไว้ เอวเธอเล็กมาก ไม่ได้ใส่เสื้อผ้าสักชิ้น ร่างกายเธอแนบชิดเข้ามา มีกลิ่นครีมอาบน้ำหอมกรุ่น
“ฉันก็คิดถึงเธอ” หลินเฟิงก้มหน้าลง จูบผมเปียกชื้นของเธอ
จางหมิ่นเงยหน้าขึ้น มองตาเขา ทั้งคู่ใกล้กันมาก จมูกแทบจะชนกัน
“งั้นฉันจะเบา ๆ นะ” จางหมิ่นพูด เสียงนุ่มนวลราวกับสายน้ำ
หลินเฟิงโอบรอบเอวอ่อนนุ่มของเธอ สบตากันและกัน ลมหายใจรินรดบนใบหน้า อบอุ่นไปทั่ว
เธอมองหลินเฟิง สายตาเยิ้มเยิ้ม “เจ้าล่อบ้า เธอนี่มันแรงไม่รู้จักหมดจริง ๆ”