ท้องฟ้าเหนืออำเภอฮว่าหนานมืดครึ้ม เม็ดฝนกระหน่ำใส่กระจกหน้ารถออดี้ดังเปาะแปะ
ในรถเปิดเพลง 'กลิ่นหอมพิษ' ใบปัดน้ำฝนกวาดไปมาบนกระจกหน้า ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดน่าเบื่อดังขึ้น
หลินเฟิงกำพวงมาลัย จ้องมองถนนสีเทาข้างหน้า ความคิดในหัวมีแต่จางหมิ่น
น่าแปลก ซ่งเยียนสาวน้อยอ่อนเยาว์ บริสุทธิ์ ทั้งใจทั้งตามีแต่เขา หลิวเจียฉีสวยเฉลียว ทั้งที่เขาแอบรักมาครึ่งค่อนชีวิต ซุนเสี่ยวลี่เร่าร้อน กล้าชวน ราวกับเปลวไฟ
แต่ทั้งสามคนรวมกัน ก็ไม่ทำให้เขารู้สึกสบายใจเท่าจางหมิ่นเลยสักนิด
ไม่ว่าจะชาติที่แล้วหรือชาตินี้ จางหมิ่นคือผู้หญิงที่ทำให้เขารู้สึกสบายใจที่สุด แต่น่าเสียดายที่เธอเป็นผู้หญิงที่มีครอบครัวแล้ว
บางทีอาจเป็นเพราะจิตใจของเขาแก่เกินไป แก่นแท้ของคนอายุ 38 ไปคุยกับสาวรุ่นอายุ 18 บางครั้งมันก็เหนื่อยจริง ๆ
ซ่งเยียนต้องคอยปลอบ หลิวเจียฉีต้องคอยเดาใจ ซุนเสี่ยวลี่ต้องคอยเอาอกเอาใจ ส่วนจางหมิ่นคนเดียว เขาไม่ต้องกังวลอะไรเลย
เธอพร้อมจะเติมเต็มจิตใจ ทั้งสวย ฝีมือดี และไม่เหนียวหนึบ
คิดถึงตรงนี้ มุมปากของหลินเฟิงก็ยกยิ้มขึ้นโดยไม่รู้ตัว แล้วก็หุบกลับอย่างรวดเร็ว เขาเหยียบคันเร่งลึกขึ้นอีกนิด
ฝนตกแล้ว อากาศหนาวแล้ว เขาก็ยิ่งห่วงจางหมิ่นมากขึ้น
สถานีขนส่งอำเภอฮว่าหนานอยู่ตรงหน้าแล้ว อาคารผู้โดยสารสีเทาพร่ามัวกลืนหายไปในม่านฝน
เขาหมุนพวงมาลัย เลี้ยวเข้าไปในลานจอดรถ ไฟหน้ารถสาดส่องไปยังบริเวณเล็ก ๆ หน้าประตูห้องพักผู้โดยสาร
เธออยู่ที่นั่น
จางหมิ่นนั่งยองอยู่ข้างบันได พิงผนัง ตัวหดคุดคู้