สิบโมงกว่า ทั้งสองออกจากโรงแรม
จางหมิ่นใส่เสื้อผ้าของเมื่อวาน เปียกแล้วแห้ง ยับยู่ยี่
รอยฝ่ามือบนหน้าแทบดูไม่ออกว่าเป็นรอยมือแล้ว แต่กลับแดงบวมขึ้นอีก
หลินเฟิงขับรถ พาเธอไปที่ศูนย์บริการมือถือก่อน
"ขอเปิดเบอร์ใหม่" หลินเฟิงพูดกับพนักงานในเคาน์เตอร์
จางหมิ่นยืนข้างๆ กระตุกแขนเสื้อเขา "เบอร์เก่าฉันยังใช้ได้นะ...!"
"เปลี่ยนเบอร์เถอะ จะได้ไม่ต้องให้มันโทรมากวนใจ"
จางหมิ่นไม่พูดอะไรอีก มองหลินเฟิงควักเงินเปิดเบอร์ใหม่ แล้วเติมเงินอีก 200 หยวน
เธอบันทึกเบอร์ใหม่ลงในมือถือ หักซิมเก่าออกเป็นสองส่วน โยนลงถังขยะ
"ชีวิตใหม่ เริ่มต้นใหม่"
หลินเฟิงสตาร์ทรถ ขับไปทางบ้านของจางหมิ่น
ไม่นานก็มาถึงสถานที่ที่ทำให้เขาต้องคลุมหัวด้วยกางเกงใน กระโดดตึกวิ่งแก้ผ้า
จางหมิ่นเงยหน้าดูหน้าต่างชั้นสอง ม่านปิดอยู่ ดูไม่ออกว่ามีคนหรือเปล่า
"หรือนายรอฉันที่รถดีไหม ถ้าพวกนายสองคนเจอกันต้องทะเลาะกันแน่ ฉันกลัว"
หลินเฟิงลูบหลังของจางหมิ่น ปลอบใจว่า
"คนโง่ กลับไปมันคงไม่ปล่อยให้เธอออกมาหรอก ถ้ามันทำร้ายเธออีกล่ะ ไม่เป็นไร ไปกันเถอะ"
จางหมิ่นลังเลครู่หนึ่ง เปิดประตูรถลงไป หลินเฟิงเดินตามหลังเธอ ทั้งสองขึ้นไปชั้นสอง
จางหมิ่นหยิบกุญแจไขประตู มือสั่นนิดหน่อย ประตูเปิดออก ในบ้านไม่มีใคร
ห้องนั่งเล่นเล็กมาก บนโซฟามีกองเสื้อผ้าสกปรก โต๊ะน้ำชาวางขวดเบียร์เปล่าและกล่องอาหารเหลือ
พื้นยังมีเศษแก้วแตก
จางหมิ่นเห็นว่าไม่มีใคร เดินเร็วเข้าไปในห้องนอน เปิดตู้เสื้อผ้า โยนเสื้อผ้าลงบนเตียง