วันที่ 50 รายได้หนึ่งวันของศูนย์เกมเน็ตบันเทิง
กว่าจะเที่ยง แถวโซนอาหารจานด่วนแบบบุฟเฟต์ก็ยาวเหยียด
แปดหยวน กินได้ยี่สิบอย่าง จุใจ
แต่ไม่มีใครจ่ายเงินเลยสักคน ไม่ก็ใช้การ์ดข้าวราคาสองหยวน ไม่ก็ใช้คูปองอาหารที่แถมมาตอนสมัครการ์ด
ในอำเภอฮว่า-หนานปี 2006 นี่มันสวัสดิการจากฟ้าชัด ๆ
แต่นี่ก็แค่กลยุทธ์เรียกแขกของหลินเฟิง อีกอย่างของสมัยนี้ถูกจะตาย แทบไม่มีต้นทุนเลย
พี่สาวคนหนึ่งยกจานข้าวออกมา เดินไปพลางคุยกับเพื่อนว่า “ดูหมูแดงตุ๋นจานนี้สิ อร่อยกว่าที่ฉันทำอีก! สองหยวน แค่กินหมูจานเดียวก็คุ้มแล้ว!”
คุณพี่อีกคนโหดกว่า จัดไปสามจานเลย จานหนึ่งใส่เนื้อ จานหนึ่งใส่ผัก จานหนึ่งใส่ข้าว กินหมดแล้วไปเติมอีกสองรอบ เขาใช้คูปองอาหารจากการสมัครการ์ด
ป้าเขยกับอาสะใภ้ทำหน้าที่ตักกับข้าว สองคนมือไวมาก ควับ ๆ เหมือนเครื่องจักร
ถึงคนต่อแถวจะเยอะ แต่แถวก็เดินเร็ว
เว็บคาเฟ่ชั้นสอง จอแอลซีดีร้อยยี่สิบเครื่องเต็มหมด
พวกวัยรุ่นที่ปกติเล่น CS อยู่หน้าจอตู้หนา ๆ พอนั่งหน้าจอแอลซีดีศอกว้างนี่ตาค้างเลย
ผู้ชายผมเหลืองคนหนึ่งลูบขอบจอ พึมพำ
“โคตรคมเลยเนี่ย เห็นหัวตะปูบนผนังฝั่งตรงข้ามเลย”
คนข้าง ๆ พูดว่า “นี่แกจะมาเล่น CS หรือมานับหัวตะปูวะ?”
ชั้นสามห้องฉายวิดีโอ หกห้องเต็มหมด มีแต่คู่รักหนุ่มสาวจูงมือกันเข้าไป ด้านหลังยังต่อคิวอีก