สองทุ่มครึ่ง เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ต่อสายโทรออก
"เฮ้ย! รถตู้มาถึงยัง?"
"ถึงแล้ว อยู่หน้าประตู"
หลินเฟิงวางสาย มองไปที่วัยรุ่นยี่สิบกว่าคนตรงหน้า พลางโบกมือใหญ่:
"ไปกันเลย! เจียมู่ซือ คาราโอเกะ คืนนี้ฉันเลี้ยงเอง"
ทุกคนโห่ร้องพร้อมเพรียงกัน
เสือนำหน้าพุ่งออกไปข้างนอก แต่ถูกหลินเฟิงคว้าไว้:
"เดี๋ยวก่อน นายต้องเฝ้าร้าน"
เสือหน้าหงิก: "ทำไมล่ะ?"
"เพราะนายดูดุ ป้องกันสิ่งชั่วร้ายได้"
เสือกวาดตามองคนที่เหลืออยู่ในร้าน—เด็กเสิร์ฟชานมสองคน จ้าวลู่ลู่ น้าสะใภ้ น้าสาม แม่ของเขา
ต้องมีผู้ชายอยู่จริงด้วย
เขากลอกตามองไปรอบๆ แล้วชี้ไปที่สองหนุ่มร่างบึกที่สุด: "พวกนายสองคนอยู่เฝ้า ฉันไปเอง"
สองหนุ่มทำหน้าไม่เต็มใจอย่างมาก แต่ก็ไม่กล้าปริปาก ได้แต่มองหลินเฟิงด้วยสายตาอนาถ
หลินเฟิงหัวเราะ: "เฮียเสือ นี่มันการรังแกในที่ทำงานชัดๆ! อย่างนี้ไม่ได้นะ นายต้องทำให้พวกเขายอมอยู่ด้วยความเต็มใจ หรือไม่งั้นนายอยู่เอง"
เสือกลอกตาอีกครั้ง กัดฟัน ล้วงเงินแบงก์ร้อยออกมา ยัดใส่มือสองหนุ่มร่างบึกด้วยสีหน้าเสียดายสุดชีวิต:
"พวกนายเอาคนละห้าสิบ คืนนี้อนุญาตให้เล่นเน็ตคนละสองชั่วโมง ผลัดกันเล่น"
เขาถลึงตาใส่ทั้งคู่: "พอนะเฮ้ย! อย่ามาขึ้นคานกันล่ะ!"
สองหนุ่มเห็นว่าได้เงินแล้วยังได้เล่นเน็ตอีก รีบรับเงินมา ละก้มโค้งให้เสือ:
"ขอบคุณเฮียเสือ! ขอให้เที่ยวให้สนุก เที่ยวให้เต็มที่"
หลินเฟิงพยักหน้าอย่างพอใจ เขาเดาไว้แล้วว่าเสือจะทำแบบนี้