สองทุ่ม อาคารหนึ่งศูนย์เกมเน็ตบันเทิง
หลินเฟิงกับเสือกำลังดวลพูลกันอยู่ ลูกดำของเสือสั่นอยู่ที่ปากหลุมแต่ไม่ลง หลินเฟิงเก็บโต๊ะสบาย ๆ ในแท่งเดียว
เสือโยนไม้คิวลงโต๊ะ พูดจาหยาบคายว่า “แม่ง ไม่เล่นแล้ว เล่นกับแกไม่มีประโยชน์เลย ทีเดียวแกพลิกชนะตลอด”
หลินเฟิงหัวเราะ “ก็อย่าให้ผมพลิกสิครับ!”
เสือกลอกตา “ไป มาเอาเครื่อง 97 สองตา”
ทั้งสองเดินไปที่โซนเกมตู้ หยอดเหรียญ
หลินเฟิงเลือกอิโอริ ยางามิ เสือเลือกคุซานางิ เคียว
เสือทุบปุ่มอย่างบ้าคลั่ง คุซานางิ เคียวบนจอออกท่าราวกับตัวสั่น โดนอิโอริ ยางามิชุดคอมโบครึ่งหลอด ดอกเบญจมาศสามจังหวะตีคุซานางิ เคียวไร้ทางสู้
ระหว่างที่ทั้งสองเล่นกันมันส์หยด ปากก็พ่นคำต้องห้ามกันเต็มที่ ฮั่วซานซานเดินลงมาจากชั้นสอง
เธอถือกระเป๋าถือสีดำ สวมเสื้อถักสีฟ้าอ่อน กางเกงยีนส์รัดรูปทำให้ก้นกลมเล็กเด่นชัด ขายาวและตรง ผมมวยไว้บนศีรษะ เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าเรียวสวยและลำคอระหง แต่งหน้าบาง ๆ งดงามน่าหลงใหล
ฮั่วซานซาน
หลินเฟิงดับบุหรี่ ส่งสายตาให้เสือ “ผมไปละ”
เสือทำหน้าทะลึ่ง ส่งสายตาตอบ เสียงลากยาว “ไปช้า ๆ นะเว้ย ไส้ติ่งเรืองรองตลอดทาง”
ฮั่วซานซานเดินมาถึงพอดี เกี่ยวแขนหลินเฟิงแน่น ยิ้มตาหยี หันไปมองเสือ
“ไม่มีความรู้แล้วน่ากลัวจริง ๆ นั่นเขาเรียกว่าเดินทางปลอดภัย เราเรียกกันว่าสีรุ้งเรืองรอง ไม่ได้ใช้พูดตอนส่งคนหรอกนะ”
ชายทั้งสองยิ้มอย่างรู้กัน ไม่พูดอะไร
ฮั่วซานซานเปิดประตูรถ เข้าไปนั่งเบาะหน้า หลินเฟิงสตาร์ทรถ จีแอลแปดค่อย ๆ เคลื่อนออกจากลานจอด