วันที่หกเดือนตุลาคม แปดโมงกว่า ๆ
หลินเฟิงพลิกตัว แขนคว้าน้ำเปล่า
ที่ข้างตัวเย็นแล้ว ในผ้าห่มยังมีกลิ่นของฮั่วซานซานติดอยู่ เหมือนดอกมะลิผสมน้ำยาซักผ้า
เขาค่อยๆ ลืมตา บิดขี้เกียจ จากครัวมีเสียงกระทบของถ้วยตะเกียบกับเสียงดังฉ่าของน้ำมันกระเด็น
เขาลุกจากเตียง ใส่กางเกง ถือเสื้อยืดไว้ในมือ เดินเท้าเปล่าบนพื้นไปทางครัว
ฮั่วซานซานใส่ชุดนอนผ้าฝ้ายสีฟ้าอ่อน แขนเสื้อถกขึ้นถึงข้อศอก ผมมัดส่งเดช มีผมช่อร่วงลงข้างหู
เธอกำลังใช้ตะหลิวพลิกแพนไข่ต้นหอมในกระทะ ท่าทางคล่อง ตะหลิวในมือเธอเหมือนพู่กัน
บนเตามีจานอยู่หลายใบ ข้าวต้มขาวหม้อเล็กกำลังปุดๆ ถั่วงอกผัดใส่จานเรียบร้อย ข้างๆ ยังมีสลัดเส้นตงเป่ยชามใหญ่ ราดงาและน้ำพริกเผาแต่ยังไม่คลุก
หลินเฟิงโอบเอวเธอจากข้างหลัง คางวางบนไหล่เธอ ใบหน้าคลึงเคล้ากับต้นคอระหง “มีเธอช่างดีจริง” เสียงแหบงัวเงียเหมือนพึ่งตื่น
ฮั่วซานซานยกมุมปาก มือถือตะหลิวไม่หยุด “จะกินข้าวแล้วนะ แปรงสีฟันใหม่ในห้องน้ำเตรียมไว้ให้ ผ้าเช็ดตัวเราใช้ผืนเดียวกันเถอะ ฉันชอบกลิ่นของนาย”
หลินเฟิงหัวเราะ ตบก้นกลมเด้งของเธอเบาๆ สัมผัสดีดมือมาก “ฉันก็ชอบ”
ฮั่วซานซานส่งสายตาหวานซึ้ง หันไปขว้างเขา น้ำเสียงนุ่มราวกับไข่อบสดใหม่
“ตัวแสบ ไปล้างหน้าแปรงฟันเร็ว”
หลินเฟิงจูบที่คอเธอทีหนึ่ง หันไปเข้าห้องน้ำจัดการธุระ
พอล้างหน้าเสร็จออกมา อาหารเช้าตั้งบนโต๊ะแล้ว
ข้าวต้มขาวข้น ไข่ต้นหอมหั่นเป็นรูปพัด ถั่วงอกผัดกรุบกรอบ สลัดเส้นคลุกงาและน้ำพริกเผา
สองคนนั่งตรงข้ามกัน ถ้วยตะเกียบในมือ ไม่มีใครพูด แต่ความอบอุ่นลอยขึ้นมาจากไอร้อนของข้าวต้ม