ตอนเที่ยงกินข้าวเสร็จ จางเว่ยก็ลากเขาไปสนามบาส
วันหยุดคนในสนามเยอะ จ้าวเหมิ่งก็อยู่ด้วย ใส่เสื้อกล้ามสีดำกำลังซ้อมชู้ต
เขาเห็นหลินเฟิง ทั้งคู่สบตากันข้ามสนามครึ่งหนึ่ง ไม่มีใครพูดอะไร
เดิมทีข้อตกลงตอนนั้นคือใครชนะ หลังจากนี้เจอกันต้องเรียกเกอ
แต่หลินเฟิงก็ไม่ได้หาเรื่องเขา ปล่อยวางไปบ้างก็ได้ จนตอนนี้เขาก็ยังไม่รู้ว่าจ้าวเหมิ่งหาเรื่องเขาเพราะอะไร
จ้าวเหมิ่งโยนบอลให้เพื่อนร่วมทีม เดินมาดื่มน้ำข้างสนาม ไม่ได้มาหาเรื่อง แต่ก็ไม่ไปไหน นั่งดูอยู่ตรงนั้น
จางเว่ยย่อตัวเข้ามากระซิบ “หมอนั่นดูนายอยู่รึเปล่า?”
หลินเฟิงเช็ดเหงื่อ “ดูอะไรวะ”
“ดูว่านายเล่นบอลยังไง คราวหน้าจะได้ชนะนายไง”
หลินเฟิงกลอกตา “หมอนั่นคงไม่ว่างขนาดนั้นหรอก”
บ่ายแก่ๆ สามคนนั่งบนสนามหญ้าริมลู่วิ่ง
หลินเฟิงหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากกระเป๋า มีตัวอักษรเขียนอยู่ไม่กี่ตัว: [เฟิงหั่วเทคโนโลยี]
“ชื่อบริษัทยังไม่ได้สรุป เอาเป็นชื่อนี้ก่อน”
เขาหยิบกิ่งไม้บนพื้นขึ้นมา ขีดเขียนแผนผังแบ่งงานง่ายๆ บนพื้น “หลี่มั่วรับผิดชอบด้านเทคนิค อัลกอริทึม โครงสร้างระบบ การคัดเลือกเทคโนโลยี”
หลี่มั่วดันแว่น “ผมต้องใช้เซิร์ฟเวอร์หนึ่งเครื่องสำหรับทดลอง”
หลินเฟิงจดลงสมุด แล้วมองไปที่จางเว่ย “จางเว่ยดูแลเรื่องปฏิบัติการกับโลจิสติกส์ วิจัยตลาด เพิ่มผู้ใช้งาน ประสานงานธุรกิจ นายทำพวกนี้”
จางเว่ยตบอก “วางใจได้เลย เรื่องอื่นผมไม่เก่ง แต่เรื่องเข้าหาคน สร้างสัมพันธ์ ผมถนัด”
หลินเฟิงพูดต่อ “ผมดูแลด้านการวางแผนภาพรวมบริษัท ทิศทางกลยุทธ์ ควบคุมงบประมาณ รวบรวมทรัพยากร”
“อีกเรื่องหนึ่ง” หลินเฟิงหยิบใบสมัครชมรมผู้ประกอบการออกมา “ผมว่าจะขอตั้งชมรมผู้ประกอบการ สังกัดคณะการจัดการ ต่อไปของบจัดกิจกรรมจะได้สะดวก พวกนายสองคนเป็นรองประธานชมรมกับที่ปรึกษาเทคนิคให้หน่อย”