13 ตุลาคม วันจันทร์ ฟ้ายังไม่สว่างดี
หลินเฟิงถูกนาฬิกาปลุกของหลิวเฉิงเฉิงปลุกให้ตื่น
มือถือสั่นอยู่ใต้หมอนเป็นนาที หลิวเฉิงเฉิงไม่ขยับแม้แต่นิด
หลินเฟิงล้วงมือไปปิดแล้วดูเวลา หกโมงยี่สิบ
บนเตียงนอนรวมสี่คนนอนระเนระนาด
ขาของหลิวเฉิงเฉิงพาดอยู่บนท้องซ่งเยียน มือของซ่งเยียนวางอยู่บนเอวหลิวเจียฉี หลิวเจียฉีนอนตะแคง ควงแขนโอบคอเขา เสิ่นอวี่ถงซบอยู่ในอ้อมกอดของเขา
หลินเฟิงค่อย ๆ เอามือของหลิวเจียฉีออก แล้วย่องลงจากเตียง ไปที่ครัว ทอดไข่ห้าฟอง อุ่นนม ทาขนมปังด้วยแยมบลูเบอร์รีโรยถั่วลิสงป่น
เจ็ดโมงตรง ห้าคนขึ้นรถ
ฤดูใบไม้ร่วงของปักกิ่ง ใต้สะพานกั๋วเม่า มีรถปอร์เช่หรือมาเซราติแล่นผ่านเป็นครั้งคราวในกระแสรถ
ลานจอดรถเป็นที่โล่ง ที่จอดไม่ค่อยแน่น หลินเฟิงเลี้ยวรถเข้าไป เห็นคันนั้นแวบเดียว
รถสปอร์ตสองประตูสีขาว ตรารถเป็นตัวอักษร B มีปีก
เบนท์ลีย์ คอนติเนนตัล จีที
เบนท์ลีย์ คอนติเนนตัล จีที รุ่นปี 2005 ตัวรถเปล่งประกายนุ่มนวลท่ามกลางแสงอรุณ ราวกับหยกเนื้อละเอียด
หลินเฟิงจอดออดี้ไว้ไม่ไกล ดับเครื่อง เด็กสาวสี่คนลงจากรถ
ประตูคอนติเนนตัล จีทีเปิดออกพร้อมกัน รองเท้าส้นสูงสีดำก้าวออกมาก่อน
ซูหว่านชิงสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว คู่กับเทรนช์โค้ตสีกากี ผมปล่อยสยาย มือถือกระเป๋าถือแอร์เมส ก้าวลงจากที่นั่งคนขับเบนท์ลีย์ ปิดประตูเบา ๆ
เธอหันมา เห็นหลินเฟิง ทั้งคู่สบตากัน มุมปากเธอยกขึ้นเล็กน้อย ก้าวเดินอย่างสง่างามเข้ามา
“หลินเฟิง บังเอิญจัง”
หลินเฟิงพิงประตูรถออดี้ ใส่เสื้อฮู้ดสีเทา ใส่รองเท้าผ้าใบที่เปื้อนนิดหน่อยจากเมื่อวาน เขายิ้มกว้างอย่างเปิดเผย “สวัสดีครับรุ่นพี่ รถสวยดีนะครับ!”