ชีวิตในมหาวิทยาลัยนั้นทั้งน่าเบื่อและเต็มไปด้วยสีสัน เวลาผ่านไปรวดเร็ว สี่วันก็หายวับไป
วันที่สิบสองตุลาคม วันอาทิตย์ ฟ้าปักกิ่งเป็นสีเทาครึ้ม เหมือนถูกคลุมด้วยม่านบาง ๆ อุณหภูมิก็ลดลงด้วย
เพราะมีวันหยุดยาววันชาติ สัปดาห์นี้เลยต้องชดเชยวันหยุด เรียนวันเสาร์ วันอาทิตย์จึงเป็นวันพักผ่อนวันเดียว
หลินเฟิงตื่นเก้าโมงกว่า ซึ่งเป็นเรื่องยากสำหรับเขา ตื่นมาอีกทีเตียงใหญ่ก็ว่างเปล่าแล้ว
เขาล้างหน้าล้างตาออกมา ในลานบ้าน เด็กสาวทั้งสี่คนกำลังง่วนกับเรื่องของตัวเอง
ซ่งเยียนนั่งบนม้านั่งหินใต้ต้นพุทรา อ่านหนังสือความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับหุ้น
หลิวเจียฉีปูกระดาษร่างหลายแผ่นบนโต๊ะ ใช้ดินสอร่างแบบโปสเตอร์โฆษณา เศษยางลบเกลื่อนพื้นไปหมด
หลิวเฉิงเฉิงกำลังเปิดวิดีโอสอนเต้นสตรีทแดนซ์จากโน๊ตบุ๊กของหลินเฟิง เธอเต้นตามท่าในวิดีอบิดไปบิดมา แขนขายังไม่ค่อยประสานกัน
เสิ่นอวี่ถงถือสมุดวาดรูปเดินวนรอบลาน ใช่แล้ว เธอกำลังวาดลานบ้านนี้ วาดบ้านที่อบอุ่นแห่งนี้
หลินเฟิงถือชามข้าวต้มออกมาที่ลาน ยืนพิงวงกบประตูมองพวกเธอ พลางซดข้าวต้ม
หลิวเฉิงเฉิงหมุนตัวหนึ่งท่าแล้วยืนไม่อยู่ ลื่นไถล ก้นกระแทกพื้นดังตุบ
“โอ๊ย...!”
ซ่งเยียนเงยหน้าขึ้นมอง “นี่ไม่ใช่สตรีทแดนซ์แล้ว นี่มวยปล้ำชัด ๆ”
หลิวเฉิงเฉิงลุกขึ้นจากพื้น ปัดฝุ่นที่กางเกง “นี่คือท่าฟลอร์เวิร์กของสตรีทแดนซ์ต่างหาก เธอไม่เข้าใจหรอก”
ซ่งเยียนไม่สนใจเธออีก ก้มหน้าอ่านหนังสือต่อ
หลังจากกินข้าวเช้า หลินเฟิงขับรถไปมหาวิทยาลัย เขานัดกับซูหว่านชิงไว้ที่ห้องสมุดมหาวิทยาลัย