ขึ้นเครื่องแล้ว ที่นั่งเป็นแบบสี่ที่นั่งติดกัน หลินเฟิงนั่งริมหน้าต่าง ติดกับหลิวเฉิงเฉิง จากนั้นเป็นซ่งเยียน หลิวเจียฉีนั่งริมทางเดิน
เครื่องบินเริ่มเคลื่อนตัว ทะยานขึ้น ไต่ระดับ
ทุ่งนานอกหน้าต่างกลายเป็นตารางสีเขียว ถนนเป็นเส้นบางๆ แล้วหายไปใต้ชั้นเมฆ พอเครื่องบินนิ่งแล้ว หลินเฟิงปลดเข็มขัดนิรภัย หันตัวมามองสามสาว
“ผมมีเรื่องจะบอก”
ซ่งเยียนวางเอ็มพีโฟร์ เงยหน้าขึ้น
หลิวเจียฉีปิดหนังสือ ที่คั่นหนังสือเสียบคาไว้ตรงกลาง
หลิวเฉิงเฉิงกลืนมันฝรั่งแผ่นยี่ห้อเคอปี้เค่อลงคอ เบิกตากว้างมองเขา
หลินเฟิงเริ่มพูด น้ำเสียงราบเรียบ “ตอนฝึกทหาร ผมรู้จักกับนักศึกษาสาวคณะศิลปะคนหนึ่ง ชื่อเสิ่นอวี่ถง เราคบกันอยู่”
เงียบกริบ เงียบเหมือนหลุมศพ
ผู้ชายธรรมดาทำแบบนี้ ไม่ต่างอะไรกับการขุดหลุมฝังตัวเอง แต่เห็นได้ชัดว่าหลินเฟิงไม่ใช่ผู้ชายที่เดินตามทางธรรมดา
หลิวเฉิงเฉิงอ้าปากค้าง “เฟิงเก นายพูดว่าไงนะ?”
“ผมบอกว่า ผมมีแฟนเพิ่มอีกคน”
สีหน้าหลิวเฉิงเฉิงเหวอไปหมด เหมือนถูกใครตบกลางหลัง เจ็บและมึนงง
“พวกเราสามคนจ้องนายอยู่ขนาดนี้ นายยังไปมีชู้อีกได้? นายทำได้ไง?”
มุมปากหลิวเฟิงกระตุกนิดนึง ก่อนจะหยุด “ไม่ได้มีชู้ ก็แค่… คบกันไปมาก็เกิดความรู้สึก”
หลิวเฉิงเฉิงทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ คิ้วขมวดเป็นรูปแปด
“พี่ใหญ่ เราเรียนกันแค่ 14 วัน ไหนจะฝึกทหารทุกวัน แถมนายยังอยู่กับพวกเราตลอด นายไปคบกับเธอยังไง? เกิดความรู้สึกด้วย? นายนอนกับเธอแล้วเหรอ?”