หลังกินข้าวเช้าเสร็จ หลินเฟิงก็ติดต่อเจ้าของร้านขายคอมฯ แอปเปิลคนนั้น
โทรไปปุ๊บ เจ้าของร้านเห็นว่าเป็นเขา น้ำเสียงก็กระตือรือร้นเหมือนเจอพ่อแท้ ๆ
“น้องเอ๊ย คราวนี้จะซื้ออะไรอีก?”
“ซื้อมือถือ โนเกีย N95 นายมีช่องทางปะ?”
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง
“ราคาทางการหกพันเก้าร้อยแปด ตอนนี้เครื่องหาตัวยากมาก พวกเก็งกำไรมือสองมีของนะ แต่เครื่องละแปดพัน”
หลินเฟิงยิ้มมุมปาก “เราเพื่อนเก่ากันแล้ว งั้นพี่ไม่ต่อราคาแล้วกัน เอาเครื่องนึงห้าเครื่อง สีดำหนึ่งสีขาวสี่ นายแถมนาฬิกาอิเล็กทรอนิกส์โนเกียรุ่นใหม่ให้ห้าเรือนด้วย”
เจ้าของร้านเสียงแทบจะร้องไห้ “น้องพี่เอ๊ย! นาฬิกาเรือนนึงสองร้อยหกสิบ ห้าเรือนก็พันสามแล้ว ไม่ได้นะ”
หลินเฟิงหัวเราะ “มือถือห้าเครื่องนี้นายกำไรขั้นต่ำสองพันห้า นาฬิการาคาส่งไม่ถึงสองร้อย นายเอากำไรหน่อยก็พอแล้ว”
เจ้าของร้านหัวเราะด่า “บ้า! นี่นายทำอาชีพเดียวกันรึเปล่าเนี่ย? อีกชั่วโมงนึงมารับของเลย!”
วางสายแล้ว หลินเฟิงก็ขับออดี้ พาแฟนสาวออกเดินทาง
ออดี้ A6 จอดหน้าทางเข้าห้างคอมฯ สามสาวเดินตามหลังหลินเฟิงเข้าร้านนั้น
เจ้าของร้านวางโนเกีย N95 ห้าเครื่องเรียงบนเคาน์เตอร์แล้ว ฝาสไลด์สีขาวเครื่องใหม่กริบ หน้าจอสว่างจ้า
หลิวเฉิงเฉิงหยิบขึ้นมาพลิกดู “จอชัดเกินไปแล้วมั้งเนี่ย”
ซ่งเยียนกำลังลองเลื่อนฝาสไลด์ ดันขึ้น “คลิก” ดัง เฮือก ดึงลง “คลิก” ดัง เฮือก ดึงขึ้นลงอยู่หลายรอบ
“เสียงเพราะดีนะ ฟังดูมีเทคฯ ดี”
หลิวเจียฉีพลิกมือถือดูด้านหลัง ขอบโลหะของกล้องสะท้อนประกายตอนโดนแสง ถือลองน้ำหนักดู ไม่ได้พูดอะไรแต่มุมปากยกยิ้ม