รถมาถึงเกาเปยเตี้ยนตอนที่ฟ้ามืดสนิทแล้ว
ช่วงชั่วโมงเร่งด่วนตอนเย็น ถนนวงแหวนตะวันออกสายที่สี่มันเหมือนลานจอดรถดี ๆ นี่เอง ไป ๆ หยุด ๆ หลินเฟิงเหยียบเบรกตลอดทาง
รถออดี้เลี้ยวเข้าซอย ไฟหน้าส่องไปที่ต้นซิกามอร์ลำต้นคดงอหน้าประตูรั้ว เงาไม้ไหวเอนบนกำแพงสีเทา
เสิ่นอวี่ถงลงจากรถ ยืนหน้าประตูเหล็ก เงยหน้ามองกิ่งต้นพุทราที่ยื่นล้ำออกมานอกกำแพง ทำท่าเหม่อไปนิดหน่อย
“หลินเฟิง นายมีบ้านพร้อมลานใหญ่ขนาดนี้ในปักกิ่งด้วยเหรอ เช่าหรือเปล่า”
หลิวเฉิงเฉิงลงจากเบาะหลัง แย่งถามก่อน น้ำเสียงเจือความภูมิใจราวกับเป็นเกียรติของตัวเองด้วย
“ซื้อเองนะ! เจ็ดแปดแสนแน่ะ! หลินเฟิงยังมีบ้านซื่อเหอย่วนเล็กอีกหลัง พ่อแม่สามีพวกเราอยู่ที่นั่น!”
หลิวเจียฉีเดินตามเข้ามาจากข้างหลัง กลอกตาใส่ “แค่ข้าวยังไม่ทันสุกสักเม็ด นายก็เรียกพ่อแม่สามีแล้วเหรอ”
หลิวเฉิงเฉิงเอียงคอตอบ น้ำเสียงจริงจังเป็นเรื่องเป็นราว “เธอจะไปรู้อะไร เรียกไปเรื่อย ๆ เดี๋ยวมันก็เป็นจริงเอง”
ซ่งเยียนเดินผ่านมาข้าง ๆ ยื่นมือไปหยิกเอวหลิวเฉิงเฉิงทีหนึ่ง “หน้าด้านเป็นกำแพงเมืองหรือไง”
หลิวเฉิงเฉิงไม่ถอยหนี แถมยื่นอกเชิดหน้าเข้าไปอีก “ฉันหน้าด้าน ฉันภูมิใจ”
เสิ่นอวี่ถงเดินตามมาท้ายสุด มุมปากมีรอยยิ้ม
เข้าไปในบ้านพร้อมลานแล้ว ใบไม้ของต้นพุทราถูกลมพัดดังกราว ๆ หลินเฟิงเปิดประตูบ้าน กดไฟในห้องนั่งเล่น ห้าคนเดินเรียงแถวกันเข้าไป
ห้องนั่งเล่นไม่เล็ก แต่พอโดนสี่คนอัดเข้าไปก็ดูแคบทันที
หนึ่งชั่วโมงก่อนหน้านั้น เขาขับรถติดอยู่บนถนน หลิวเฉิงเฉิงถามขึ้นกลางทางว่า “คืนนี้เราจะนอนกันยังไง” แต่ไม่มีใครรับคำ หล่อนก็เลยไม่ถามต่อ
ตอนนี้ปัญหามาวางตรงหน้าแล้ว
นาฬิกาในห้องนั่งเล่นเดินถึงหนึ่งทุ่ม สี่สาวมองหน้ากันไปมา สายตาลอยไปมาในอากาศเหมือนตีปิงปอง
ห้องนอนใหญ่มีเตียงขนาดสองเมตรคูณสองเมตร กว้างพอ แต่ห้าคนนอนอัดกันก็เกินไปแน่
เสิ่นอวี่ถงยืนอยู่หน้าประตูห้องนอน เหลือบดูเตียงใหญ่ตัวนั้นทีหนึ่ง หน้าแดงจาง ๆ แล้วเบือนสายตาหนีไป
ซ่งเยียนพิงขอบประตู หลิวเจียฉียืนตรงหน้าต่าง หลิวเฉิงเฉิงนั่งลงบนเตียงเลย สองขาห้อยแกว่งไปมา ทำลายความเงียบขึ้นว่า “ให้ฉันนอนห้องพักแขกไหม”