ระหว่างที่หลินเฟิงกับจางเว่ยกำลังคุยเรื่องเสิ่นอวี่ถง
กองร้อยสิบเอ็ดข้าง ๆ ก็กำลังพักผ่อนเช่นกัน เสิ่นอวี่ถงนั่งบนพื้นหญ้า วาดรูปในสมุด
เสิ่นอวี่ถง
เพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งข้าง ๆ เธอขยับเข้ามาดู ถามเสียงเบา: "นายวาดใครน่ะ?"
เสิ่นอวี่ถงยิ้ม: "ครูฝึก"
เพื่อนคนนั้นพยักหน้า: "วาดได้เหมือนดีนะ"
ตอนนั้นเอง จ้าวเหมิ่งจากกองร้อยสิบสามเดินมาที่กองร้อยสิบเอ็ด นั่งยอง ๆ ตรงหน้าเสิ่นอวี่ถง
"เพื่อน เธอวาดอะไรอยู่? ขอดูหน่อยสิ"
เสิ่นอวี่ถงปิดสมุด: "ไม่มีอะไร"
จ้าวเหมิ่งยิ้ม ไม่ได้ถือสา ชี้ไปที่หลินเฟิงไกล ๆ: "รู้จักคนนั้นไหม?"
เสิ่นอวี่ถงเงยหน้ามองหลินเฟิงแวบหนึ่ง แล้วก้มลงต่อ "ไม่รู้จัก"
จ้าวเหมิ่งพยักหน้า: "ฉันเห็นเขาชอบมองมาทางเธอบ่อย ๆ ไอ้หมอนั่นไม่ใช่คนดี ระวังตัวหน่อยละกัน"
พูดจบ จ้าวเหมิ่งก็ลุกขึ้น เดินส่ายอาด ๆ ด้วยท่าทางเหมือนว่าเท่ มุ่งหน้ากลับไป
เสิ่นอวี่ถงมองตามหลังเขา เต็มไปด้วยความงุนงง จริง ๆ แล้วเธอไม่รู้จักหลินเฟิง แต่ก็ยิ่งไม่รู้จักจ้าวเหมิ่ง
เธอเงยหน้าขึ้นมองหลินเฟิงอีกครั้ง ใบหน้าด้านข้างคมชัดภายใต้แสงแดด ดวงตาลึกล้ำเป็นประกาย
เธอวาดดวงตาของหลินเฟิงลงบนที่ว่างในสมุด แล้วคิดอีกที ก็ลบทิ้ง
บ่ายสามโมง ลูกฟุตบอลจากข้างสนามกลิ้งมา
ไม่รู้จ้าวเหมิ่งไปเอาลูกฟุตบอลมาจากไหน มาเตะเล่นตอนพัก
ไม่รู้ตั้งใจหรือเปล่า เตะพลาดไปหนึ่งที ลูกบอลกลิ้งมาตรงเท้าหลินเฟิงพอดี