วันที่ 16 กันยายน ฟ้าปักกิ่งยังไม่สว่างดี หลินเฟิงก็ถูกมือถือสั่นปลุก
ไม่ใช่นาฬิกาปลุก แต่เป็นข้อความจากหลิวเฉิงเฉิง:
“ตื่นได้แล้ว! วันแรกของฝึกทหาร! ห้ามสาย!!!”
หลินเฟิงมองเวลา ตีห้าสี่สิบ พระจันทร์ยังค้างฟ้าอยู่เลย
เขาลุกจากเตียง ซ่งเยียนพลิกตัว มือคลำข้างหมอนไม่เจอเขา คิ้วขมวดนิดหน่อย แล้วก็หลับต่อ
หลิวเจียฉีห่มผ้าจนมิด หน้าซุกหมอน เหลือแค่ผมโผล่ออกมากระจุกเดียว
ประตูห้องข้างๆ เปิดอ้า กระเป๋าเดินทางของหลิวเฉิงเฉิงกางอยู่บนพื้น ข้างในยัดครีมกันแดด ทิชชู่เปียก พลาสเตอร์ยา ยาแก้ร้อนใน แทบเปิดร้านขายยาได้
ส่วนตัวเธอแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว ชุดพรางทั้งชุด คาดเข็มขัด ผมซุกในหมวก ยืนหน้ากระจกหันซ้ายหันขวา พร่ำบ่นว่า “ฉันคือฮวา มู่หลาน แม่ทัพหญิง”
หลินเฟิงพิงขอบประตูมองเธอ: “นี่เป็นบ้าอะไร แม่ทัพที่บ้านเธอใส่ชุดพรางเหรอ”
หลิวเฉิงเฉิงถลึงตาใส่ “นี่ฉันฮวามู่หลานเวอร์ชันโมเดิร์น นายมันไม่เข้าใจอะไร”
พูดจบ เธอก็เกิดไอเดียปิ๊งขึ้นมาทันที:
“เฮ้ย! ฉันมีความคิดนึง ถ้าฮวามู่หลานข้ามเวลามายุคใหม่ เข้ามหาลัยจะเป็นยังไงวะ”
หลินเฟิงส่ายหัว “เหอะๆ... นายเหมาะไปเขียนนิยาย”
ตอนนั้นเอง ซ่งเยียนกับหลิวเจียฉีก็ตื่น
ซ่งเยียนขยี้ตาออกมาจากห้องนอน ผมยุ่งเหยิง กระดุมชุดพรางติดผิดไปเม็ดนึง หลิวเจียฉีเดินตามหลังมาช่วยติดใหม่ให้
ส่วนหลิวเจียฉีเองแต่งตัวเรียบกริบ เข็มขัดรัดได้กำลังดี กระบังหมวกกดไม่สูงไม่ต่ำ ยืนอยู่ตรงนั้นเหมือนโปสเตอร์รับสมัครทหาร